tag:blogger.com,1999:blog-305203032011-04-21T15:59:29.576-07:00خدايه څه بې مينې وخت دی سره غرمه شوه ::::: شو (لونګ )هم يې ځونډی هم هار غمونهمختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.comBlogger271100tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1175629553857537832007-04-03T12:44:00.000-07:002007-04-03T12:52:06.553-07:00<div align="center"><br />هغه دنګ لکه چنار ځلمی<br />هغه د اتڼ سر لښکر<br />هغه د اخلاقو څښتن<br />د انسانيت نمونه<br />هغه چې به ښځو په هره ښادۍ کې<br />په ټکيو کې اړو<br />هغه د کلي ښايست<br />هغه دحجرو د بنډارو سړی<br />هغه د ټوکو او خوښيو خزانه<br />هغه چې تل به يې خوله له خندا ډکه وه<br />هغه چې به ملګري هر وخت په را پنډ و<br />هغه د غټې لونګۍ وهونکی<br />د غيرتونو څلی<br />چې نوم يې د هر چا په خوله و<br />د مستۍ او ځوانۍ صفتونه يې ډير کيدل<br />هغه چې د نراو ښځې<br />د هر ووړ او زوړ<br />زړه پرې ډاډ و<br />هغه چې هره خبره يې د پښتو ټپه وه<br />د يه قربان په څير يې هر يو غږ و<br />هغه چې و ټول ترنم ترنم<br />هغه چې به جنګ ته<br />لکه سپر وړاندې کيده<br />هغه په ازادی مين<br />هغه د خپلواکۍ ستي<br />داد هغه قبر دی؟<br />چې پر سر يې<br />اوس يوه په ملا کږه جنډه<br />او په سينه يې سور شال<br />دخپلې خور خپور دی<br />٢٠٠٤/٥/٢٦ زيوريخ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-117562955385753783?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1175081301611666362007-03-28T05:26:00.000-07:002007-03-28T05:28:21.626-07:00<div align="center">د ښکلو پير<br />سترګو مې بيا د چا تصوير اخيستی<br />ځکه ماشوم زړګي مې وير اخيستی<br />د ليدو غشو دې ويشتمه ويشتم<br />اوس يم د مينې يو بهير اخيستی<br />ﻻړم يې زړه ته لکه دود د خمار<br />ما له مسکا يې دا تعبير اخيستی<br />دا تش ټټر مې لکه جيب د مفلس<br />رانه زړګې د ښکلا مير اخيستی<br />بيا مې په سترګو کې را شنه شوه مينه<br />په سر مې لاس د ښکلو پير اخيستی<br />هی د ښکلا ملېکې تاته وايم<br />له ما دې زړه په څه تدبير اخيستی ؟<br />څنګه به خووږ نه وي غزل د ( لونګ )<br />د يار له شونډو تاثير اخيستی<br />زيوريخ تريملې ٢٠٠٦ / ١٠ / ٣٠</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-117508130161166636?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1175025966013232842007-03-27T14:05:00.000-07:002007-03-27T14:06:06.013-07:00<div align="center"><br />د ميني سترګک<br />زړه مې مرغه شو له ځيګره والوت<br />سينه يي کړه ماته له ټټره والوت<br />چې مې پرې غږ د خپلي ميني وکړ<br />ګلابي رنګ مې له دلبره والوت<br />نشته ديدن او نه د مينې سترګک<br />هغه خوږ خوند له مازيګره والوت<br />ټپي زړګی مې غواړي نور ټپونه<br />داسې يو غږ يې له پرهره والوت<br />بلبل ژړيږي چا يې کور وران کړی<br />په کوکو سر و له نښتره والوت<br />چې به مې يار لکه د غوړګې تاو کړ<br />هغه تاثير مې له منتره والوت<br />( لونګ ) په څه به د يار نوم وليکي<br />چنار لمبه شو له ګودره والوت<br />٢٠٠٥/ ٢/ ١٤ زيوريخ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-117502596601323284?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1175025885246661412007-03-27T14:03:00.000-07:002007-03-27T14:04:45.246-07:00<div align="center"><br />بيا به ځې<br />لږ وﻻړ دې په قسم شه بيا به ځې<br />څو شيبې مې مخ کې تم شه بيا به ځې<br />زما د سترګو په هندارو کې تصويره<br />پوچو سترګو ته مې نم شه بيا به ځې<br />روږدی کړی دې يم ياره په زخمونو<br />خير دی نن راته مرهم شه بيا به ځې<br />ستا د ناز غرور نه ځار شمه جانا نه<br />نن په خوئ لکه صنم شه بيا ځې<br />د هيواد غوندې د ډيرو دردو کور شوم<br />لږ په فکر مې د غم شه بيا به ځې<br />د بيلتون دښته کې پروت يم جل وهلی<br />اسما عيل د پښو زم زم شه بيا به ځې<br />تورو زلفو منګرو دې يم چيچلی<br />خپلو زهرو ته دم دم شه بيا به ځې<br />د ( لونګ ) سوي سورې خو لږي واوره<br />رڼايې مې د تور تم شه بيا به ځې<br />٢٠٠٥ / ٢ / ٢ زيوريخ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-117502588524666141?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1175025777703373232007-03-27T14:01:00.000-07:002007-03-27T14:02:57.713-07:00<div align="center"><br />ساز غوندې له مستو نغمو جوړه يې<br />مينه يې پسته له ليمو جوړه يې<br />ته د عقيدې غوندې ټول زړه نيسې<br />داسې له خوږو کليمو جوړه يې<br />څک مې د زړکي غوږونه تاپسې<br />ښه په ترنم زمزمو جوړه يې<br />بيا راته راغلي مينه ناک پيريان<br />يې يوه ښاپيرۍ له وهمو جوړه يې<br />شوې راته يو ګل د پسرلي نخښه<br />ته لکه ( لونګ ) له وږمو جوړه يې<br />٢٠٠٧/٣/٢ زيوريخ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-117502577770337323?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1161532354448865832006-10-22T08:50:00.000-07:002006-10-22T08:52:34.450-07:00<div align="center"><br />ګيله<br />اختره په خير راغلې<br />که هر کلی مې درته په رنځور غږ ونه وايه<br />خفه نشې<br />تاته ښه څرکند يم<br />چې يو افغان يم<br />دادې پنځه ويشتم ځل دی<br />چې ته راځې<br />او زه درته د ډيري خوښۍ څرګندونه کولای نه شم<br />اختره خفه نشي<br />زه يو افغان يم<br />دميلمه په درناوي پوه ميلمه پال يم<br />خو څه وکړم،<br />دا څو لسيزي وړاندې<br />را باندې يو غم کړې پيښه<br />چې مې اوس څښتن د کور دی هغه<br />زه ورته هم په ورين تندي<br />د زړه په دسترخوان<br />د ځان غوښې خواړه<br />دزړه وينې چښاک<br />او د ناستي ځای يې<br />په تړمو اوښکو پاشم<br />چې دوس شتمني مې بس او بس<br />سرې وينې! د ځان غوښي<br />او تړمې اوښکې دي<br />اختره!<br />کيدای شي تاته په کوز کلي کې<br />هم په سهيل هم په لوديځ کلي کې<br />ډير تود هرکلی وي شوی<br />تاته جوړې به رنګينې دروازې وي هلته<br />وړو او مستو پيغلو<br />ستا د راتلو لپاره<br />سره په نکريزو ﻻس او پښې وي هلته<br />په خپلو سرو اننګيو به يې<br />وي خالونه په خوښۍ ايښې<br />او خپل ځانونه به يې درته<br />په رنګا رنګ کا ليو ښايسته وي کړي<br />ډير مي وبخښه اختره<br />دومره نازونه زه در کولای نه شم<br />زما لاسونه زما د شهيدې خور په وينو سره دي<br />او د پيغلو د زلفانو څخه موبوئ د باروتو درومي<br />دومره خوښي زه درکولای نه شم<br />څومره چې مو در کوي ګاونډيان<br />مه شه له ما نه ته خفه اختره<br />لرم لتا نه يوه ګيله ا ختره<br />ګاونډيانو ته مې په خرو خرو خوشحالي راوړې<br />ما ته چې راځې لاسونه دې له خوښيو خالي وي<br />نورو ته دې امن بخلی<br />مونږ ته ګډوډې<br />بل ته دې يوا لی<br />مونږ ته نفاق<br />هغه ته دې وصل ور کړی<br />ما ته بيلتون<br />هغوی ته ابادي راوړې<br />مونږ ته چې راشي نړول کوي<br />نورو ته دې رهبران ورکړي<br />مونږ ته لوټماران<br />هغوې ته دې امينان ورکړي<br />مونږ ته غداران<br />نورو ته حاکمان راوړي<br />ما ته غلامان<br />مانه خفه نشي<br />ما نه خفه نشي </div><div align="center">وايې<br />درښتياو ژبه<br />د مرچک ژبه ده<br />مانه خفه نشي<br />مانه خفه نشي<br />لونګ<br />٢٠٠٣/١١/٢٣ زيوريخ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-116153235444886583?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1161531944804428352006-10-22T08:40:00.000-07:002006-10-22T08:48:53.613-07:00<div align="right"><br />مخکې ددې ځايه په کوم بل عربي هيواد کې و. هلته يې ښه کار روزګار سم وو.پنځه وخته يې ښه لمانځې و . خو دحرص څپو دلته راورسو . ابو خان دهغو څه چې هغه اوريدلې و او يايې پخپل خيال کې کوم پلانونه جوړ کړې وسر چپه ور سره مخ شو . په لومړيو ورځو کې تر څو د پناه اخيستلو د قانونې شيبو څخه تيريد . په خوښۍ کې يې يو څه پيکه والی راغلی و . ځکه چې ابو خان زده کړې نه وې کړي ، داسي کوټلي ځوابونه يې هغو پوښتنو ته نه و ويلي چې له ده څخه شوې وي . خو بيا هم ابو خان د خپلې موخې په لورې ځان بريالی وښود . که کله به هم څه نا هيلې ورته ودريدله . ځان به يې د رشوت په ور کولو بريالی باله . شپې ورځې لکه د ژمي د مازديګر په څير پرې تيرې شوې ، کار يې په کوم ريستورانت کې موندلی و ، ښه شنه شنه لوټونه يې په اکاونټ کې جمع کيدل . د ابوخان د کوټې ملګری يو پخوانی متقاعد جنرال و. ابوخان ته به چې څه په زړه کې ور ګر ځيدلې و ، او يا به د ورځې په اوږدو کې ور سره مخ شوی و ، ټول به يې خپل انډيوال ته ټکي په ټکې بيان کړل په خپل ملګري يې هم ښه باور درلود ، د کوټې ملګري به هم ورته ښې ښې مشورې ور کولې .<br />دورځو نه يوه ورځ ابوخان په دې پوهيدلی وو چې : زما د ګټو پلانونه دلته نشې پلي کيدی او د يوه سره ټول شنډ دي . نو د زړه دا غوټه يې خپل ملګري ته را وسپړله ، او خپله پريکړه يې هم ورته وويله چې نور زه دلته نه پاتې کيږم او ددې ځايه درومم .<br />انډيوال يې ورته وويل چې : ګوره ابوخانه دومره ډيرې نغدې دې لګولې دې ، ځان دې تر دې ځايه را رسولی دی او کار هم کوې په خپلو پښو دريدلی يې .<br />ابوخان ورته وويل ياره جنرال صاحب ددې کارپه سر دې اور ولګې ته وايه ، آمين، را پورې خاندې به نه، په خدای دې باور وشه چې په خوب کې هم لوښي پرې مينځم، ددې ځای کارونه خو سم غم دی غم . نه په خوب کې مې ترې ارام شته او نه په ويښه .<br />انډيوال يې ورته ويل چې ته يې نه ګورې چې دا خلک څومره ډير کار کوې . ددې ډير کار کولو له برکته ته يې دې وطن ته وګوره ، څومره ښه يې جوړ کړی ، که دې خلکو کار نه و کړی هيڅکله به يې وطن دومره اباد او ښاد نه وو . ملکونه نه په کار کولو اباديږې . له ځانه خوله ويستل غواړې . وطن مينه غواړې او داسې مينه غواړې لکه څومره چې دې خلکو د خپل وطن سره کړې ده .<br />انډوال يې ورته ددې وطن د ډبلو ډبلو تنخواو ، د ښايسته ښکلي ارام ژوند ، د ښه او کره قانون، د شنو او ښايسته سيمو ، د ډولي ډولي ښارونو ، ډيره ستاينه وکړه ، خو د ابوخان زړه وزرې کړې وې .<br />ابو خان خپل انډوال ته د زړه يوه بله غوټه را پرانيستله ، او ورته يې وويل : جنرال صاحب ته مې راته بيخې خپل ځان ښکارې ځکه درته د خپل زړه ټول حالونه وايم .<br />ما په خيال کې درلودل ! چې که دوي خلک چيرته اسناد نه را کوي او يايې څه ځنډ پرې ايستلو ، نو زه به کار وکړم او د پيسو په بدل به کاغذونه تر ګوتو کړم . خو ددوي په دې و طن کې ... ووهم چې نه په کې پيسه چليږې او نه واسطه .<br />پای<br />٢٠٠٦/ ٧ / ١٥<br />زيوريخ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-116153194480442835?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1156290874132924332006-08-22T16:50:00.000-07:002006-08-22T16:54:34.146-07:00<div align="right"><br /><span style="color:#ff0000;">د يوشهيد کيسه د يو شهيد له خولې ! (وروستی ټپه</span> )<br />خدای زده چې دده په دې ليوني زړه څومره ډيره مينه وه . چې هيڅکله به يې هم ورځ زما د نه ليدلو نه ، نه تيروله . او چې کله به يې هم په بل ځای کې ونه موندلم . نو دارالحفاظ ته به را پسې راغی . خو دده ليوني ليونۍ مينې پرما هم دومره اغيز کړی و . چی کله به ما هم د ورځې په اوږدو کې ونه ليدلو . ډير به نا کراره وم .<br />زما ليوني جانان د خپلې ورځنې عمل له مخي زمونږ دارلحفاظ ته راغی . په خواو شا ځایو کې يې لټولی وم . خو په سترګو يې نه وم ورغلی .<br />هغه په دې پوهيده چې . زما دده په په خوږ غږ کې دا ټپه اوسروکی ډير خوښ وچی .<br /><span style="color:#009900;">په اخرت کې به نارې کړم<br />طالب جانه وی کنه<br />له خدای به غواړم طالبان شنه څادرونه<br />طالبه ډير مې ياديدې</span><br />نو په لوړ غږ يې دا ټپه او سروکی د زړه له کومي په سوي غږ زمزمه کړل . په همدې شېبه کې . دده غږ ماته لکه د شپې د مين شپيلۍ وهونکي د شپيلۍ د غږ په څير زما په غوږونو کې نغمې وشيندلي .<br />ما هم لکه د يو مين ليوني په څير په لا لهانده ډول د بې صبرۍ منډه، ده هغه خواته وکړه . د هر کلي نه وړاندې يې راته وويل چې . ياره جانانه ولي رانه ځان پټوې ؟ .<br />دده دې معصومې پوښتنې او معصومه خيالونو مې په زړه کې څړيکې وکړې . زما په ليوني جانان کې د خپلې پاکې مينې پاکي دده په بدن او اروا کې هم له ورايه ځليده . کله هم دده جامې خيرنې نه وې او نه کله دده د جامو په ترتيب کې څه توپير راغلی و .<br />خو خدای پوهيږې چې ولي به د اوړي په وخت کې دده د مغز جوړښت جړ شو ؟ .<br />يوه بله ورځ بيا زما د ليدلو لپاره راغلی و . د دارالحفاظ د دروازې سره يو بل ليونی هم را پيښ شوی و . خو هغه خيرن و . جامې يې هم شکېدلې وې ، لاس او پښو پورې يې هم د خيرو پاړونه بار و . ده هغه ډير په مينه له لاسه را ونيو . په يو ښايسته انداز ورته لګيا شو . ګوره ياره داسې خيرن څوک نه ګرځي . پاکې د ايمان جز دی . که يې نه مني . ددې طالبانو نه پوښتنه وکړه . مونږ او د کوڅې ماشومان له دوي څخه را پنډ وو .<br />زما د ملګري سترګې په ماشومانو ولګيدې . اوبه يې په ماشومانو ور وشيندلې. ماشومان يې ترغۍ په ترغۍ کړل .<br />يوه زړه ښځه ورسره نږدې پاتې شوه . په دې يې هم اوبه ور وشيندلې . دې بل ليوني ورته وويل . دا مې مور ده ، دې ته اوبه مه ور شينده .<br />زما ليونې جانان په غوږ کې ګوته کيښوده . په بلبلي غږ يې د طالب جان سروکي کې دا ټپه زمزمه کړه چې :<br /><span style="color:#339999;">خدای د زړو ښځو مرګی کړې<br />طالب جانه وی کنه<br />چی چيرته غم وي زړه غونجه ناسته وينه<br />طالبه ډير مې ياديدې</span> .<br />وختونه تير شول ، کلونه لکه د ژمي د مازيګر په څير په منډه منډه لاړل . د هوسا شپو ورځو چتر مو له سره ونړيد . په ټول هيواد باندې د ناورين سور څادر وغوړيد .<br />د تورې بوړې په په جهادي مرکز کې ناست وم . يوه ډله نوي د ازادۍ مجاهدين راغلل . د ډلي د يوه تن په معصومه څهره مې سترګې ونښتې . د ښه شېبه ديدن نه وروسته يې خواته ورغلم . په ټيټ او نري غږ مې ورته د غوږ سره دا ټپه او د طالب جان سروکی زمزمه کړل .<br />زړه ته چې څو تسلې ور کړم<br />طالب جانه وی کنه<br />سترګو ليدلی بشر کله هيروينه<br />طالبه ډير مې ياديدې<br />دده په سترګو کې هم اوښکې را وخوټېدې او را ترغاړې ووت .<br />له يو بل نه د ځاريدلو شپې ورځې تيريدلې . د روسانو او ور سره مل د کمونيستانو يوې بې رحمې قوې زمونږ په مرکز يرغل راوړ . ميګ ٢٧ ډوله او څرخي جنګي الوتکو بمونه ورول . لري ويشتونکو توپونو هم بې واره خپلې نلۍ را تشولي . مونږه سره ډلي ډلي شو . زما ملګرۍ د يوې ډلي سره مل شو او زه د بلې ډلي سره . د مخه ښې په وخت کې په يو ريښتوني غږ کې د طالب جان سروکی او دا ټپه زمزمه کړل چې.<br /><span style="color:#00cccc;">چې رخصت اخلې منګول راکړه<br />طالب جانه وی کنه<br />په زنکدن کې به يې د زړه د پاسه ږدمه<br />طالبه ډير مې ياديدې</span><br />ډير ريښتينی و د خپلې وروستنۍ ټپې په ويلو کې . د وطن د ازادی نه يې خپله اروا لوګی کړه .<br />پای<br />لونګ<br />٢٠٠٥/ ٨/ ٩ زيوريخ سويس<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115629087413292433?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1154604143745418492006-08-03T04:17:00.000-07:002006-08-03T04:22:23.753-07:00<div align="right">مونږ به ډير کله سره د خپل دود و دستور په هکله سره خبرې کولې ، کله به هم چې ما ورته د خپل هيواد د دود و دستور په څرګندونې شروع کړې، دې ته به يې ډير خوند ور کولو خو د ځينو په اوريدلو به هکه پکه شوه تر ډيره ځايه کارين ((karin او ددې خور سونيا مې د خبرو تر اغيز لاندې راغلې وې ، او په همدې نمونه زه هم د هغوي د هغې بې کچې مينې له اغيز لاندې راغلی کومه چې دوي د خپل هيواد ، ژبې او د خلکو سره درلودله . يوه ورځ مو سره په همدې برخه کې خبرې کولې او دې هم لکه د زده کونکو په څير تر پايه زما خبروته غوږ نيولی و. کارين د يو اسويلې وکړ او و يې ويل چې دا ستاسې کلتور به کله دلته راځې؟ په زړه کې مې د درد څړيکې وغځيدې ورته مې وويل چې د بده مرغه چې اوس هم هلته وګړي د پرديو د کلتور تر آغيز لاندې راغلي دي او ورو ورو خپل کلتور له لاسه ورکوي، اوس هلته خلک د يورپي جامو اغوستل خوښوي، او خپل بنډارونه په الکهولو ولړي، د پرديو په جامو او په پردې کلتور وياړې ، پخپله ژبه نه غږيږې ، په پردۍ ژبه ورته غږيدل وياړ ښکارې ، او يا داچې پخپله ژبه کې د نورو ژبو ټکې ووايې .<br />کارين يو شان سپکه غوندې خندا پر داسې خلکو وکړه او وی پوښتل چې دا نومونه خلک ولې په دې بدو شيانو وياړې ؟<br />ما ورته د دوي د ټولنې ځيني خلک ور اوښودل ، بيا وويل هو هو دا ډول خلک ټولنه برباده وې<br />نن يې څلورمه ورځ وه چې ما هم سونيا نه وه ليدلې کنه نور کله به سره د ودانۍ په وړاندې سره مخ کيدلو<br />ما له کارين نه د سونيا پوښتنه وکړه چې هغه چيرې ده<br />کارين . هی هی .<br />هغه په مونږ ټولو باندې ده ، نن څلورمه ورځ ده چې زمونږ ملې لوبډلې لوبه بيالودې او سونيا نه هغسې د خوراک مړنۍ ده او نه له چا سره د د خبرو کولو .<br />بس ځانته ګرځې او په غوږونو کې د جيبې غږيز غوږورې ور کړی وي او د خپلې ژبې سندرې اوري.<br />ددې ماښام د شپې په ناوخته شيبو کې کارين زنګ را وواهه او په ډيره وارخطا يې سره يې وويل: مرسته ، مرسته مرسته وکړه چې د سونيا روغتيا ښه نه ده ،<br />ددې سره مې د روغتيا يې ګاډي کړيغې هم تر غوږو شوې .<br />ما تر څو ځان جوړولو د روغتون کارکونکو سونيا په روان کټ کې امبولانس ته ور روانه کړې وه .<br />د سونيا هغه سرې سرې شونډې او هغه انارې غومبوري لکه د مني د پاڼې زيړ و .<br />په سبا يې بيا پوښتنې ته ورغلم ، د سونيا شونډو وچ پترې نيولې و ، ويل يې خدايه زما په هيواد او زمونږ په خلکو توود باد هم مه لګو ې<br />زه د آمين د ټکې د ويلو سره د خپل هيواد په دې دريو لسيزو را تاو شوم<br />٢٠٠٦/ ٧ / ٥<br />زيوريخ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115460414374541849?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1153670966126234092006-07-23T09:06:00.000-07:002006-07-23T09:09:26.136-07:00<div align="right"><span style="color:#cc0000;">قلمې ګوتې د قلم لاسونه<br />خدايه دا ډير کړې زما په چم لاسونه<br />زمونږ په ژوبل ژوبل ژوبل اولس<br />ربه پرې تير کړې د ملهم لاسونه<br />نه مو شته لپې د دعا لپاره<br />رانه غوڅ کړې ظالم بم لاسونه<br />الله ته يې وچ کړې په اوږو کې ورته<br />دغه جلاد جلاد د غم لاسونه<br />دلته مين ته شوې زندۍ په غاړه<br />ور آميل نشو د صنم لاسونه<br />وچ شو له تندې نه ګلاب او نرګس<br />باروت وژلي د شبنم لاسونه<br />د ( لونګ ) تا لره زارې ده ربه<br />په موږ خواره کړې د کرم لاسونه<br />٢٠٠٦/ ٧ / ١١<br />زيوريخ پلافرېيون </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115367096612623409?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1153090700274548212006-07-16T15:56:00.000-07:002006-07-16T15:58:20.286-07:00<div align="right"><br />ډيرو خلکو به د شعر په تعريف يا د شعر په پوهونه ليکنې کړې وې که زه هم پرې څو کرښې تورې کړم نو هيله ده چې د ادب په محکمه کې به مې مجرم و نه شميرئ. دا اجازه ځکه ځانته ورکوم چې زمونږ د ټولنې مخکښه شاعران هم د کوم شعري پوهنتون نه دي خلاص شوي او نه به نړۍ کې هم داسې پوهنتون وي چې د هغې نه به يواځې او يواځې شاعران فارغيږې .<br />او بله دا چې که مونږ د پښتو خپل کورني شعر لنډيو ( ټپو ) ته وګورو دا هم ټولو کليوالو او زياتره نا لوستو وګړو ويلي دي او خوله په خوله تر دې دمه مونږ ته را رسيدلې دې .<br />څرنګه چې شعر زمونږ په ټولنه کې له پيړيو راهيسې شته چې موږه يې د ټاکلې تاريخ ځنې هم عاجز يو خو که مونږ د خپل قوم پنځه زره کلن تاريخ ته تم شوو، له همغه وخته موږه خپل کورنی شعر ( لنډۍ ) هم له ځانه مله کولای شوو. لنډۍ د پښتو د ادب يوه ډيره لويه پانګه ده چې مونږ کولای شو ددې لنډيو په ذخيره د نورو ژبو د شعرونو سره په پوره زړورتيا سره ووايو چې موږ پښتانه له بلې ژبې ځنې ډير له مانا ډک او ښه شعرونه لرو.<br />په ډير والې ځکه زموږ شعر د نورو ژبو ډير دی چی زمونږ ژبه ډيرې لنډۍ لرې ، او ښه په دې دی چی په لږو ټکو کې يوه لويه فلسفه پکې شته ، او ښکلی ځکه دی چی ډيرې لنډی د مينې په هکله ويلې شوې دي.<br />د لنډيو سره سره زمونږ پراخه ژبه نور شعرونه هم لرې لکه سروکي ، نارې ، بګتۍ ، چې ددې شعرونو منځ پانګه له لنډيو جوړه ده او لنډی پکې اوړې را اوړې ، او له دې سره سره چې ژبې ته نور کوم شعرونه را غلې لکه غزل ، داستان ، څلوريزې ، سپين شعر، ازاد شعر او داسې نور ددې شعرونو لپاره هم زموږ شاعرانو ډير کار کړی دی او د پښتو ژبه يې نوره پرې بډايه کړې ده. خو خبره د شعر پوهيدنې ده چې څوک شعر داسې را پيژنې چې:<br />شعر د هرې ژبې هسکه ژبه ده .<br />يانې چې څوک ليک او لوست هم ونه لرې نو په هسکه ژبه پوهيدنه ورته ګرانه ده. په ښکاره ټکو به يې پوه شي خو ولې په هغه څه به ونه رسيږې چې کوم مطلب د شعر په خيټه کې پروت دی ، يا به خامخاا ورته تفسير کوي تر څو هغه کس پرې وپوهوې .<br />ځينې يې داسې را پيژنې چې شعر د شعور ( عقل ) نه اخسيتل شوی ، يانې په دې باندې مغز خوړل شوی ، سنجول شوې خبرې دي او له همدې ورځينو خبرو ځنې شاعر داسې يو څه په تورو کې را اخيستي چې هغه د ورځينو خبرو ، پيښيدنه ده او شاعر ور ځنې په جملو کې انځور جوړ کړی دی .<br />ځينې يې داسې را پيژنې چې شعر هغه دی چی منظمې جملې ، قافيه، رديف ، کينايه ، استعارې او تشبيهات ولرې .<br />ځينې وايې چې شعر. همدغه ساده ټکي دي چې شاعر پرې کار کړی دی او دغه توري د شعر په تار پيلې دي او د شعر يو آميل يې ترې جوړ کړی.<br />څوک وايې چې هغه وينا چې په شاعر کې کار کوي تر هغې چې دغه وينا ښکلا ته ورسيږې او د انسان په پټ احساس تا ثير وکړي شعر ترې جوړ شې<br />ځينې ورته رنګينه تابلو وايې. ځينې ورته سينګار شوی واقيعيت وايې، ځينې يې د نن اود سبا پل بولې او ځينې خو ورته بغاوت هم وايې !<br />خو دا د بغاوت تعريف به يواځې د غنې خان شعرونو ته پريږدو چې هغه بغاوت کړی دی ......<br />په اوسني وخت کې نورو علمونو او پوهې ډير زيات نوښتونه کړې دې نو په همدې نمونه شاعران او ليکوالان د مغز له کانه هغه ښکلي او ښايسته جملې او ترکيبونه را باسي چې زما په څير د نړۍ د نوې تخنيک او پر مختګ سره نا اشنا سړی ورته هک پک شې .<br />خو بيا هم شعر، شعر دی څوک يې څنګه مانا کوې او څوک يې څنګه ، که ډير لوړ ليکل شوې وې او که ډير ساده خو د انسان په غوږو ، زړه او هوس باندې داسې اغيز کوې چې سمدلاسه يې په زړه او په اروا کې ځای نيسي.<br />زمونږ په ټولنه کې شعر له پيړيو را هيسې شه چې له هغه وخته شاعر يې په ليکلو ويونکې په ويلو او اوريدونکې په اوريدلو ترې خوندونه اخيستي او هرو دريو واړو خپلې خپلې ادبې تودې تندې پرې سړې کړې دي .<br />په دې وروستيو لسيزو کې د پښتو د ادب په بڼ کې هم داسې نوې ښايسته ګلان را ټوکيدلي چې سړی د تير وختونو او د اوسنې وختونو شاعرانو د شعرونو تر مينځ ښکاره تو پير موندی شي ، هغه څه چې موږد مخکنيو شاعرانو په شعر کې نه دي موندلي د اوسني وخت شاعرانو په شعرونو کې شته لکه د سارې په توګه ، سپين شعر ، يا په همدې نمونه هايکو ، او يا يې غزل هم در وبوله ځکه چې مخکې کيدای شې دومره پرمختګ غزل نه و کړی لکه څومره چې اوس د هر شاعر د قلم لاندې او يا هم د هر سندرغاړې په مری کې يې ځای نيولی.<br />خو خبره د شعر پوهيدنې وه ، زما په اند که څوک و غواړي چې د يو شاعر په شعر ځان پوه کړي لومړی ورته په کار ده چې شاعر ښه وپيژني، شاعر د کوم خوی خاوند ، څومره زده کړې يې کړې دي، دکوم مسلک څښتن دی . او يا داچې شاعر له کوموخلکو سره اړيکې لري، د کوم پير، پيرو دی ، د شاعر مينه پيژندنه ،اود کومې کړنلارې لاروی دی ، که په پورتنيو اوصافو که څوک يو شاعر وپيژني نو خامخا کولای شې چې د شاعر په شعر باندې پوه شې او په هغه څه و پوهيږي چې شاعر په کوم موخه شعر ليکلی .<br />او ښه خوند به د شاعر د شعر ځنې هغه وخت وا خيستلای شې چې شعر لوستونکی د شعر لوستلو په وخت په هغه شان ځان سمبال کړي په کوم خيال چې شاعر شعر ليکلی .<br />دمينې په ښه شعر به هرو مرو مئين ښه پو هيږې. ځکه چې د مئين شاعر او د مئين لوستونکي رنځ يو وي او څرګنده ده چې ددواړو درمان به هم يو وې . که څوک مئين نه وي او دمينې شعر ولولې نو دا به يې په خيال کې راشې چې دې ليونې شاعر ته ګوره چې خپل ګران وخت يې ( د ملايانو خبره ) په عبثو ليکنو تير کړی ، خو که د يو مئين شاعر شعر يو مئين لوستونکی ولولي ، دا به داسې ګمان کوې چې دا شعر دې شاعر ځانته نه بلکې ماته ليکلی دی. د خپل زړه د رنځ درمل به يې بولي ، همدا مئين ويونکی به يې بار بار لولې او بيا بيا به يې د خپل جانان په ياد له خپلې سينې پورې کلکوي ، د همدې د مينې شعر ځنې به مئين د خپل جانان دمينې بوی حس کوي ، د خپل جانان د شونډو په څير به يې بار بار ښکلوي ، او دومره به دا شعر په دې مئين ويونکې ګران او د ارزښتناک وي لکه څومره چې يې د خپل يار هاغه ډالۍ، کومه يې چې ده ته د مينې په شيبو کې پيرزو کړې وه .<br />خبره بيا رانه د خپل رنځ په لور ولاړه.<br />داسې طبيب به پيدا نشې<br />چې نيسې لاس او رنځ د زړه مالومه وينه<br />په مينه (لونګ ) ٢٠٠٦ / ٥ / ١٩<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115309070027454821?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152710979889450022006-07-12T06:28:00.000-07:002006-07-14T02:59:13.106-07:00<div align="right"></div><div align="right"><br />زه سارا نوميږم<br />بالول سترګې بيا و ځپولې او نورې يې هم پخپله ښځه کې سترګې ښخې کړې دا پوښتنه ورته ودريده چې د بل چا دکور ور ته ولاړ يم او که څه؟ د لږې چوپتيا پس يې ورته وويل زه ستا بالول يم<br />سوزانه : زه تا نه پيژنم ډيره مې وبخښه<br />بالول. زه ستا بالول يم هغه بالول چې تا به له ډيرې مينې راته لول وايه.<br />سوزانه : زه تا نه پيژنم مهربانې وکړه او ددې ځايه لاړ شه که نه زه پوليسو ته ټيلفون کوم.<br />د بالول د خپلې ښځې په خبرو او پخپلو غوږونو اتبار نه کيدلو شيبه په شيبه يي ځان ورته ويده ښکاره کيدلو بيا بيا يې خپل مخ ته وړې وړې څپيړې ورکړې او بيا بيا به يې د خپل تن غوښې تروړلې چې را ويښ شې دا څه اورې<br />بالول : زه د سارا پلار ستا زړګی ستا لول .....<br />خو د سوزانه په زړه کې د بالول مينه مړه وه. اوس يې د زړه په هينداره کې د بل چا انځور و.<br />سوزانه : ښه تاسې لږه شيبه د دروازې په خوله کې انتظار اوسئ، زه اوس راځم.<br />بالول څو شيبې د دروازې په خوله کې منتظر پاتې شو او چې څنګه سوزانه له کوره راووته، او بالول خوله خبرو ته جوړوله، ورسره جوخت پوليس هم راورسيدل او په بالول ته يې وويل:<br />_ تاسې مهرباني وکړئ له موږ سره د پوليسو ماموريت ته ولاړ شئ، بالول له پوليسو سره ولاړ او چې بيرته راستون شو نو د پوليسو د درې مادو لوظنامه يې په لاس کې نيولې وه.<br />١ ته به سوزانه په اکاونټ کې هره ميشت زر ١٠٠٠ نغدې د سارا د پالنې لپاره هره مياشت ورليږې.<br />٢ خپله لور سارا به په اونۍ کې يوه ورځ ليدلی شې.<br />٣ بيا به د سوزانه کور ته نه ورځې.<br />بالول څو شپې ورځې د خپل بل انډيوال سره تيرېولې چې بله کوټه يې چيرته په کرايه کړه<br />ځانته ژوند د خپلې ښکلې لور مينه او د سوزانه بې وفا يې ترې د مغز واګي اخيستې وې.<br />د پښې د غونډسکې نړيواله اتلولې وه د لوبو رياست د سيند غاړې سره په يو ډګر کې د يو ديوال په مخ د تلويزون لويه پرده را ځوړنده کړې وه او د هغه بل هيواد نه يې هم دا شيبه د لوبو سيالي او ښودله خواو شاه ته الکهولي او بې له الکهوله د څښاک شيان پريمانه خر څيدل. د لوبې په لومړۍ دمه کې ښه مست موزيک چالان شو ، ټول ځلميان او پيغلي څه د الکهولو او نور د موزيک په مستو څپو نور هم مست شول.<br />زما انډيوال ماته د يوې جينۍ د ښودلو اشاره وکړه ما هم پکې سترګې ښخې کړې او دواړو پرې خپلې خپلې تبصرې کولې چې د هغې موږه ته پام شو ، لومړی يې يوه خماره مسکا وکړه اوبيا په ي زنګيدلي قدمونو زموږ خواته را روانه شوه.<br />د سلام کولو نه وروسته يې لاس راوږد کړ ، دلاس د راکولو سره يې وويل سارا ، ( زه سارا نوميږم ) زما انډيوال او ما هم ورته خپل خپل نومونه واخيستل ، زما د نوم په اوريدلو يې مخ ماته بيرته راستون کړ ستا نوم راته داسې داسياد خلکو د نومونو په څير ښکارې ، هو زه د اسيا د لوي وچې يم<br />سارا: د کوم هيواد يې ؟<br />زه : د افغانستان يم<br />سارا: دا خو دې ځکه د پوستکي رنګ زما د پلار هغه ته ورته دی زه هم د افګانستان يم ته خو مې وطندار يې.<br />خو ما چې د د هغې جامو او په غاړه کې پروت د صليب نښان ته ليدل کله مې هم پرې شک نه راتللو ، فکر مې کولو چې جينۍ نيشه ده او څه ټوکو ته يې زړه شوی دی .<br />بيا هغې پوښتنه وکړه د افغانستان د کوم ځای يې ؟<br />_ د ننګرهار .<br />خو هغې د نه پيژندلو په مانا شونډې ټولې او سترګې يو څه غونجې کړې زه پوه شوم چې ننګرهار نه پيژنې.<br />نو بيا زه پوره يقينې شوم چې هسې ټوکو ټکالو ته پلمه سازه وې<br />ما بيا ور غبرګه کړه زه د تورې بوړې يم (ځکه چې توره بوړه خو ټول بهرنيان پيژنې ) خو هغې بيا هم هغه د نه پيژندلو نخره وکړه او ورسره يې ورو ورو سر هم و ښوراوه.<br />ما ترې و پوښتل ښه ته وايه ته د افغانستان د کوم ځای يې؟<br />سارا چې نيشه هم وه او د نازونو له پلوه هم ښه شمتنه وه، زه ، زه ، زه د کابل يم ، نوره نا بلده يم خو د پلار نوم مې بالول دی.<br />د بالول د نوم په اوريدو مې يو ټکان وخوړ. سارا د الکهولو ګلاس چې له ځانه سره يې ګرځوو، په سر واړوو، زما د انډيوال په په غاړه کې لاسونه ور آميل کړل ورته يې ويل چې ماسره و ونڅيږه.<br />زما په سترګو کې د بالول پخواني يادونه زما د اوښکو په ډڼد کې غوپه شول..بالول ما له هغو وختونو نه پيژنده چې موږ ټول په وطن کې وو او د جنګ بلا لا په وطن نه وه خوره شوې، بالول ته خدای ډېره ښه ځواني او جوسه ورکړی وه، د کلي جونې ورپسې پاکې مړې وې، خو بالول ته خدای د ښکلې ځوانۍ سره ښکلي اخلاق هم ورکړي وو، د ټول کلي عزت ورته خپل عزت ښکاريده.<br />لونګ<br />٢٠٠٦/ ٦/ ٢٧ زيوريخ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115271097988945002?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152603827760969392006-07-11T00:42:00.000-07:002006-07-11T00:43:47.770-07:00<div align="right"><br />ای د ښکلو ښکلې<br />هی د ښکلا ملکې<br />هی تاته نارې وهم<br />هی د ښايستوو سردارې<br />يو ځل مې ونازه<br />په نازنينو ليدو<br />يو څو پترې مې په زړګې ووهه<br />د ديدنونو پترې<br />په درزيدلې زړګې<br />راته پرې کيده څو پټۍ د مينې<br />په درديدلې زړګی<br />په کړيدلې زړګې<br />ستا د ديدن په ارمان<br />ارمان ځپلې زړګې<br />يو وار مې بيا ټکور کړه<br />په ټکور مارو سترګو<br />بلاه بلاه واخلم<br />ستا د خمارو سترګو<br />دې مساپرې ډير وخت<br />ستا د ( لونګو ) وږمې<br />راشه ټپې ټپې شو<br />راشه سندرې نغمې<br />٦/ ٣ / ٢٠٠٦ پلافرييونه ته په ﻻره<br />زيوريخ سويس</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115260382776096939?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152565500305224562006-07-10T13:29:00.000-07:002006-07-18T17:29:25.553-07:00<a href="http://www.tatobay.com/images/karwan.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.tatobay.com/images/karwan.jpg" border="0" /></a><br /><blockquote><p align="right">که چاپيريال ته ځير شو نو خاماښه به ومومو چې په کور کې يو وګړی داسې وې چې هغه د نورو نه په ډيرو کړونو کې توپير لرې ، او هغه پخپلو خبرو ، کړنو ، او نورو ځانګړتياو باندې د نورو پاملرنه ځانته را کش کړې وې .<br />د سارې په ډول د کور يو ماشوم چې په ډيره خوږه ژبه خبرې کوې يا داسې ښکلې عدتونه کوې چې هغه په نورو کې نه وې او نه د کور نورو ماشومانو ته ورته وې او خپله يوه ځانګړې ځانګړينه لرې ، ده د کور د ټولو وګړو پاملرنه ځانته را اړولې وې خاماښه په نورو ماشومانو کې وتلی وې ، چې بيا هم دا خوږ ژبی او ځيرک ماشوم پخپلو همزولو يوه يوه د ناز ماشومه بادشاهې کوې او دده همزولې هم تر مشران هم تر مشران دده ناز اخلې .<br />او مور پلار يې پخپل بچې هغه پخه ځيرکتيا ، هغه ښکلې زيري چې د ټولنې لپاره يې دا لرې دوي وينې . همدغه ماشوم به د خپلو معصومانه خوبونو لکه د يوسف ( ع) د خلپلې مور او پلار نه تعبيرونه غواړې .<br />او يا د يو ټولګي تکړه ،ذهين ، او خوارې کښ زده کونکی چې هر وخت د خپلو ښونکو نه په هر مضمون کې سل ،سل نومرې اخلې . د ټولګي نور زده کونکو هم خپل دغه همزولی د دويم ښونکی په څير منلی وې ، دغې زده کونکې د پلار په سرمايه ، يا پخپل ښايست ، يا پخپل پهلوانه تنه ، يا په کومه بله واسطه باندې ځان هم په استادانو هم په همزولو نه وې منلی ، بلکه پخپل لياقت ، ذهانت ، خوارۍ ،په ښو اخلاقو او د خدای په ور کړې استعداد يې دا هسکه اشغال کړی وې ،<br />پير محمد ( کاروان ) هم د ادب د کور هغه ځيرک ځوی دی چې هم يې پخپل همزولو شاعرانو او هم دپښتو د ادب د ټولګي په نورو زده کونکو د خپل شعر په مهينتوب ، نازکوالې او په يو ښکلې بيدار احساس يې د شعر د بادشاهۍ تخت نيولی دی .<br />هغه وخت چې روسې او کمونستې ليوانو په ګران هيواد افغانستان او د هيواد په مظلومو وګړو د ناورينونو سيلۍ را اولوزولې وه او د ګلونو په شان يې ښايسته تنکي ځلميان ، ماشومان ، ښځي او بوډاګان ريژول ، ( کاروان ) هغه وخت داسې په شعر کې را انځور کړی<br /><span style="color:#cc0000;">راشه د رحمت بارانه ښار اخستی اور دی<br />ژوند لکه د کلي د چنار اخستی اور دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشئ زما اوښکې ورله يوسئ بلبلانو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">سوزي درنه ښکلي لاله زار اخستی اور دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">نه يې د چا لاس لکه امېل د غاړې تاو شو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">غاړه کې يې خپل د غاړې هار اخستی اور دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">وچې شونډې ګرځئ بدبختانو ميخوارانو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">اوښکې د انګور وسوې انار اخستی اور دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">لرې شه لمنه به دې وسوزي طبيبه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">پرې يې ږده چې څه کيږي پرهار اخستی اور دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ما وې ګلابي جامونه راکړه راته وې يل</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">وار وکړه تلوار مکړه ستا وار اخستی اور دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">سوې د "کاروان" سندرې چا په زمزمه کړې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ګوتې د مطرب وسوې شاتار اخستی اور دی</span><br />پورتني شعر ته که ځير شو دهغه وخت او تر بيا راورستو ناورينونو ټول داستانونه په کې لوستلی شو .<br />په همدې نمونه د هجرت د کړاونو او بدو شپو ورځو او د ځوريدلو افغانانو يوه کړيکه کاروان صاحب داسې را انځور کړې<br /><span style="color:#003333;">زمونږ د کلي هغه دنګه جينۍ<br />هغه په سپين کې غنمرنګه جينۍ<br />اوس ها سور سالو لمبه نه وهي<br />اوس په پستو ګوتو چمبه نه وهي<br />ها چې سندرې يې په لاس رانيوې<br />د بام کوترې يې په لاس رانيوې<br />اوس يې د ټول کلي بامونه وران دې<br />سپين د کوترو يې سلامونه وران دې<br />خړو اوبو يې سور پيزوان وړی دی<br />ژيړ مازيګر يې ترابان وړی دی<br />چا يې په غشو کشمالي وژلي<br />چا ترې يادونه د لالي وژلې<br />سپيرو سليو ترينه سور شال وړی دی<br />د چړو څوکو يې شين خال وړی دی<br />نه ځونډې نه يې بنګړي پاتي دي<br />بس تش کودي يې د ګړي پاتې دې<br />تش له بنګړو يې مړوندونه پاتې<br />ډک يې د ورور کمربندونه پاتې<br />غم ، د وطن د غره د لمنځې په څير<br />زړه کې يې وغځيد دګونځې په څير<br />په هديرو ګرځي ملنګه جينۍ<br />هغه دژوند په شانې دنګه جينۍ<br />لکه غوټۍ د غاټول تولې پټې<br />په سره کفن کې ترې همزولې پټې<br />ټولو غمونو ته يې دا پريښې<br />د عرش پر لاره يې دعا پرايښې<br />زړه يې په ټولو پسې داغ داغ<br />د ژوند ددښتې دا غاټول داغ داغ<br />لکه رنځوره ژيړه پاڼه جينۍ<br />ها غنمرنګه هغه سکاڼه جينۍ<br />اوس په اختر د جونو پنډې نه شته<br />اوس د ګودر د جونو پنډې نه شته<br />هغه ملاله او خماره جينۍ<br />ها چمبه ماره ټپه ماره جينۍ<br />ټولې ټپې يې اوس ټپي ټپي دې<br />غورنه تپې يې اوس ټپي ټپي دي<br />ستونی يېبس د يه قربان هديره<br />زړ يې د هر يو ه ارمان هديره<br />په نيمو شپوو ليونۍ چيغه وکړي<br />لکه ويشتلې هوسۍ چيغه وکړي<br />ويښه دنيا وې ځان په خوب واچوي<br />پرده ددې پر ليونتوب واچوي<br />ها د اوبو غوندې بې رنګه جينۍ<br />هغه په مينه کې ملنګه جينۍ<br />ستوري تسبې کړې پرې مولا يادوي<br />نوم د وطن مې په بيا بيا يادوي<br />سترګې په لوري د مولا واړوي<br />هسې نه بل مخې دنيا واړوي</span><br />د کاروان انځور ګره شاعرې د راتلونکې نسلونو لپاره شعر کې يو پاک او ستره تاريخ دی ،ځکه چې د کاروان شاعري يوه لويه فلسفه لرې<br />کاروان د خپل چپيريال نه هر څه په ډيره مينه را اخيستې او ټولنې ته يې ور رسولې دې که هغه د خوښۍ زيرۍ دۍ او که هغه بده راتلونکې چې کاروان په شاعرانه حس، حس کړی دی .<br />کاروان پخپله هم وايې چې تراژيدې شعرونه ، ليکنې مې خوښيږې ،ځکه چې د تراژيدو ليکنو سره زړه نرميږې<br />د تراژيدو ليکنو په برخه کې که هغه کيسې دې او که شعر چې څه کاروان ليکلې زما په آند د نورو قلمونه ددومره لوړو ليکنو څخه عاجز دې ،<br />د مهاجرتونو په په ديار کې کاروان ډيرو شيانو دردولی دی او خپل هر درديې وار په وار را اخيستی او دشعر پټۍ يې پرې تړلې ده او هغه درد ته يې د شعر ښکلی سينګار ور کړی دی . لکه دا: کاروان وايې<br /><span style="color:#cc0000;">شپه وه ژوندی راغلمه سحر وژلی يم<br />شوم شبنم د ګل په غيږ کې ، لمر وژلی يم<br />ژوند مې لکه درد و د هرهم غوندې جانان<br />آخ څومره يې په خوند لکه پرهر وژلی يم<br />ښکلو مې کړې اوښکې د الماسو غاړه کۍ<br />ډيرو تندرونو لکه غر وژلی يم<br />٥. خدايه چې پښتون دې کړمه غچ له چانه واخلم<br />زه خو يوه نه يمه لښکر وژلی يم<br />١١. يوه شهيد شاعر راته په خوب کې وې ( کاروانه )<br />زه خو اژدها د پيښور وژلی يم</span><br />د کاروان مينه مينه ده او د خپلې مينې څرکندونه هم خپل رب ته هم په داسې څرګنده پښتو تورو کوې : چې<br /><span style="color:#990000;">خدايه که پښتو را سره ووايې<br />زار دې له منکر او له نکيره يم</span><br />يا دا<br /><span style="color:#cc0000;">دين د پښتو نغښتی د ملالې په ټپه کې</span><br /><span style="color:#cc0000;">دا د ټپو ژبه به د خدای سره اشنا کړم</span><br />د کاروان صاحب د لنډو کيسو ټولګې که ولولو هم دده ديرش کلن ناورين ټول تاريخ پکې لوستلی شو ،<br />د کاروان يو بل کمال په دې کې لکه د يو ميخانيکر په چې په کال کې يو داسې شی جوړه وې چې هغه نورو جوړ شويو شيانو ته ورته نه وې لکه د موټرو جوړونکې ، لکه د نورو نورو تخنيکونو لاس بري ميخانيکران ، يا د ژوند په نورو اړخونو نور نور وتلې اتلان چې هغه هر وخت د خپل سيال نه وړاندې وې او هر وخت يې د سرو زرو مډال پخپله وياړمنه سينه ځوړند کړی وې کاروان هم داسې هر وخت ميدان د نورو نه ګټلی دی<br />د کاروان شعرونو وخت په وخت خپله ټولواکې سا تلې ، که تيرو ليکل شوې شعرونه ته يې پام وکړو هم هغه وخت يې سيال نه دی پيداشوی<br />او په اوسنې دې دوه کلونو کې کاروان يو د ربابې ملنګ تر سر ليک لاندې داشعر<br /><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه<br />تبرزين په اوږه کيږده</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">او يو پړک له لمره راوړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">بې پېلوځو ته د ستورو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د سپوږمۍ خبره راوړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">له ترخو مو زړونه ډک دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">بس خوږه سندره راوړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">تری تم يې را پيدا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د غم تورې تورې لړې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راخورې څپې څپې دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">سېلۍ ګرځي په غبار کې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د غاټول پټې تپې دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">سپينې ورځې رانه ورکې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">رانه تاوې تورې شپې دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">هله پړک وکړه رڼا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">سرې په وينو جنازې مو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په بروځو وې تړلې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د څېړۍ کټ کې مو يوړې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د نښتر څانګو وهلې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">مودې کيږي چې نغمې مو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">وې کږلې او کږلې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د نغمو مسته دنيا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">بيا د مستو سرودونو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د غزل کتاب درواخله</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دا غوټۍ د زړونو وا کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دا ګلاب ګلاب درواخله</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">منکرانو ته ټک ورکړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">چندڼي رباب درواخله</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د سندرو اژدها شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">جينکيو مو منلی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">درته نذر د لونګو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دا ګېډۍ زلفې يې ګوره</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">لکه تور لوګی دبنګو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">پاچهۍ دې صدقه شي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ستا له سرو سترګو ملنګو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په اتڼ او په ګډا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ډېر بدرنګ وختونه ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">نه چې مونږ درنه بدرنګ کړي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">خپل رنګونه رانه اخلي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په پردي رنګ به مو رنګ کړي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">غلچکي دي رانه پټ به</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د ليلا د بنګړو شرنګ کړي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د غرور ډکه ښکلا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">وچکالي د نغمو راغله</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">باراني ترنم راوړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د رحمت ساقي درجار شم</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ډکه لپه له خم راوړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راته شونډو کې موسکی شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په لېمو تبسم راوړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">کټ کټ شين شه په خندا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">پولادي موږکان ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ځځيرلې يې چمبې دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">وژل شوی دډول ږغ دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دشپنو شپېلۍ کڼې دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">روغ مو زړونه پاتې نه دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ماتې ګوډې سريندې دي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ددې ټولو مسيحا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">رام دنګو دنګو غرونو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دا مغرور مغرور ديوان کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">د نغمو د ښاپېريويو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">کاروان پکې روان کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">څڼې څنډ وهه يا هو کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په مستۍ څيري ګرېوان کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ته مو يار ته مو اشنا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ربابي ملنګه راشه</span><br />دې شعر يې هم داسې يوه ټولواکې وکړه چې چې په تيرو وختونو کې يې څوک سيل نشې موندلی ، او د خپرونو هر ارګان خپور ، د ادب هر مينه وال ولوست ، او هر ټپې شوې زړه د ځان درمل کړ، او دې شعر يې هم د نيټ په نړۍ ، او هم په مخامخ نړۍ کې ښه ټولواکې وکړه.<br />خو کاروان دا د ټولواکی ګدۍ چاته نه پريږدې او دادی ددې کال نوی شعر يې هم همغسې په ټولو بر لاسی دی<br /><span style="color:#cc0000;">پسرليه راشه راشه<br />چې پروچووچوللمو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">درحمت راښکې باران شي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">چې دغرونوپرسرونو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">هريوګل زماجانان شي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دملالې ژبه وايي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">هربلبل راته افغان شي<br />دغاټولوغوټۍ واکړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">-ته يې لپه کې دعاشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه زړونه موجاروکړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">له ګردونوله غباره</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دسالووږمې خورې کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">څڼې څنډوهه نګاره</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دبېلتون پرکنډوونو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">تېروه دمينې لاره</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په شپېلۍ دمحبت کې </span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دژوندون مسته نوا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ترېنه سوي دي سپرليه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په بمونوکتابونه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ماشومانوته مې غواړم</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دګلونوکتابونه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">را دسولې او دامن</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دفکرونوکتابونه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دتيارو پر توره دړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">-درڼاالفباشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">الف اورپه کلي بل و</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">بې په بم ختلی ګل و</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ګل زمونږ دکلي ځوان و</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په رښتياګل د وربل و</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">ورپسې په اوښکواوښکو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په سرو وينو لوندغزل و</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دشهيد روی مې دروړی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">-ديتيم په خوله موسکاشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">مونږداوسپنې اغزوکې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">يبلې پښې کوو مزلې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشيندلې الوتکو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">زمونږسترګوته خځلې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">داماران مودي ترمنځ که</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">فاصلې دي غځيدلې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دغه ټولې کړه درټولې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">-دوصال خوږه دنياشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">لږدزړه په سترګولوله</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دشهيدپرکفن وينه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">داوطن مولويه مورده</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">داوطن مودتن وينه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">پام کوه چې خرڅه نه کړې</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">پر اغزودچمن وينه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">بوی دشنوغنمو راوړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">-په هواشه په هواشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">داوطن جنت جنت کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">داچې نن کنډر کنډردی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">نن که وران دی که ويجاړدی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">بختوردی بختوردی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دادبورې مورټيکری دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دزوی مړي پلارڅادر دی</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په زړګي پورې يې نيسه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">-دسپوږمۍ دشپې سوما شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه-پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په هواکې چې دزاڼو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">مستې مستې قلقلې وي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">چې جنګي جازونه نه وي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">نه يې بم نه يې شغلې وي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">چې مجنون وي امن امن</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">سوله سوله چې ليلې وي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">داجهان وي مينه مينه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">-بس دمينې تمنا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه=پسرليه راشه راشه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">چې زمونږ پردنګوغرونو</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">لمردبرم وزرې وکړي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په ډبروکې لالونه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">دښکلا خبرې وکړي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">چې په اوښ پسې د امن</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">شين خالۍ سندرې وکړي</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">يوکاروان دژوندروان کړه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">په بنګړوماته چوپيا شه</span></p><p align="right"><span style="color:#cc0000;">راشه راشه پسرليه=پسرليه راشه راشه<br /></span>کارروان په ريښتينې مانا سره يو ډير بيدار او ډير ځيرک زړه لرې چې هر څه يې په داسې تخنيک او مهارت سره را انځور کړې چې بل څوک يې داسې نشې انځور کولای او که څوک هم وغواړې چې سيالې يې وکړې خو چې څه وخت کاروان ولولې نو خاماښه به د موريدۍ لاس ور اوږده وې د کاروان د مينې شعرونه هم بې جوړې دې کاروان وايې<br /><span style="color:#006600;">سترګې دې پرېږده چې شیندي ګلونه</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">ډېر مې یادیږي دا ژوندي ګلونه</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">ستا د کږو بڼو په شپول کښې را ګیر</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه اغزیو کښې قیدي ګلونه</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">زه د جانان د در په کاڼو مین</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">پرېږدئ چې ښکل کړم په تندي ګلونه</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">په تورو څڼو کښې یې ډېر لګوه</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">شته مې د زړه په مات کودي ګلونه</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">کاروانه زه ورته حیران پاتې یم</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">چې دا د چا د غزل دي ګلونه</span><br />کاروان هغه زرګر دی چې ډيرې ځانګتياوې لرې او ددې ځانګړې زرګری هنر يواځې د کاروان سره دی .<br />ډيره مې سوچ کې وې چې کله هم کاروان راسره مخ شې ددې شعر پوښتنه به ترې کوم چې دا شعر دې چاته ويلی چې:<br /><span style="color:#006600;">يو څوک خو شته چې په زړه ټک لکه لړم راکوې</span><br /><span style="color:#006600;">د زهرو نوم به يې ورو ورو په ارام وليکم</span><br />خو تر دې دمه نه يم بريالی شوی چې دا پوښتنه مې حل شې . د کاروان چې څومره شعر خووږ دی همدومره د کاروان مخامخ مجلس او خبرې هم خوږې دې او چې کله در سره خبرې کوې د ويلو ټکې يې زار ، قربان ، مينه ، او نور خواږه توري دي<br />د انډوالی وخت يې د خپل ګران شاعر ملګري بازمحمد ( عابد ) سره اړولی چی دواړو يو تر بله سره شعرونه يو بل ته ډالۍ کړې دې.<br />د عابد د قوله چې کاروان مې ميلمه و او زما په ميلمستون کې يې دا شعر وليکلو.<br /><span style="color:#006600;">زما او ستا شاعرانه ارواوې</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه همځولي ګاونډي ماشومان</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">له يو بل پټ شي پټپټانی کوي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">د خيال په ړنګو کنډوالو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">زما او ستا شاعرانه ارواوې</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه دوې خويندې ښاپېرۍ په افسانو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه دوې ستړې اوښکې</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">سترګو ته نه راځي په زړو کې ګرځې</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه دوې غبرګې او خوږې سندرې</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">د زير و بم په جزيرو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">زما او ستا شاعرانه ارواوې</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه درانه پښتانه</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">په غم ښادۍ کې په جومات او په حجرو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">په مرکو او په جرګو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه مين او لېوني شاعران</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">په پښتني مشاعرو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه د خدای د لارې دوه شهيدان</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">په ښکليو ښکليو جنتو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">زما او ستا شاعرانه ارواوې</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه جوړه پتنګان</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">د زيارتونو د ډيوو په سرو لمبو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه جوړه شرابيان</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">په ميکدو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">دومره د يو بل سره مينه کوي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">چې آن د يو بل په خوبو کې ګرځي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">خو زه او ته له يو بل لرې ګرځو</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه د يوې پېړۍ او بلې پېړۍ دوه شاعران</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">لکه د لر او بر په يو او بل مين شاعران</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">چې د نغمو په ګوتو خدای يادوي</span></p><p align="right"><span style="color:#006600;">خو په تسپو نه، د بېلتون د ځنځيرو په کړۍ</span><br />په کاروان به نورو هم ډيرې ليکنې کړې او ډير به يې په راتلونکې کې هم پرې وليکې ځکه چې کاروان د پښتو د ادب يو بې سياله او بې جوړې شاعر دی .خدای د پښتو په ادب (پير محمـد کاروان ) يوه لويه هستې پيرزو کړې ده .خدای دې ددې ملنګ بادشاه تخت او بخت بر قراره لرې<br />آمين<br />په ادبې مينه </p><p align="right">لونګ<br />٢٠٠٦/ ٥/ ٢٦<br />زيوريخ ، سويس<br /></p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115256550030522456?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152562332499899052006-07-10T13:11:00.000-07:002006-07-10T13:12:12.506-07:00<div align="center"><br />وسو ، وسو خدايه وسو<br />خپل ژوندون را پورې اور دی<br />ډير پې که پې که ژوندون شو<br />ټول پيغور دی ټول پيغور دی<br />د ژوندون په ميخانه کې<br />زموږ د خوارو جام نسکور دی<br />لا غوټۍ وو په ډنډر کې<br />په مرۍ مو د مرګ لور دی<br />ټول ژوندون مو اوښکې اوښکې<br />د مرګي راباندې پور دی<br />خدايزده کوم پلو ته وړې يې<br />ژوند دمرګ په نيلي سپور دی<br />آه اواز يې خدايه نه اورې<br />بوږنونکی مظلوم شور دی<br />په قدم قدم کې مرګ دی<br />هره لويشت کې د غم زور دی<br />نن بيا نوی قبر ګورم<br />بيا پرې نوی سورشال خپور دی<br />بوره شوې نن بيا مور ده<br />د زړه سر د يوې مور دی<br />ملالۍ ، ملالۍ څه شوې<br />ها ، راغلی بيا په کور دی<br />راشه بيا راشه ټپه شه<br />هار شليدلی مو د خور دی<br />راشه بيا ميوند ته راشه<br />دغه سوال درته د ورور دی<br />زموږ غازې غازې داستانه<br />بس ( لونګ ) په تا ټکور دی<br />٢٠٠٥ / ٤ / ٢٦ زيوريخ<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115256233249989905?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152542608287220282006-07-10T07:29:00.000-07:002006-07-10T07:43:28.316-07:00<div align="right"> وړانګې نه په مننه <a href="http://www.wrranga.com">www.wrranga.com</a> </div><div align="right"> تاريخ هغه څه دي چې انسان ورځنې ډير څه زده کولای شې ، د تاريخ د رڼا له امله انسان کولای شې هغه ليار پريږدې چې په هغه کې د وطن ، ملت ، او وګړو ته کړاونه وي. په هغه ليار انسان بايد روان شې چې وطن ، ملت سوکالې ارمې او ښيرازې په کې وې او ټولنه هم د ځان پسې روانه کړې ، د هغو کړاونو ځينې ټولنه وژغوري په کوم چې کلونه يا پيړۍ پيړۍ مخکې تير شوې وې ، د وطن ، ملت ژغورنې لپاره ضرورې ده چې انسان د تاريخ پاڼې ولولي او بيا هغه تيروتنې تکرار نکړې کومې چې مخکې نورو تيروتنې کړې وې ، او بيا بيا هيواد او وګړي د کړاونو او ورانيو کوربانه نکړې ، د تاريخ لوستل هم انسان د ځان سره هغه وخت ته بيايې او دا ور وښايې چې دا وخت داسې تيروتنه شوې وه چې پايله دا وه، او دا هم د نورو لپاره يو ښه زده کړه ده ، او تاريخ هم در ځني غواړې چې دا شان بيا ونشې ۰<br />دافغانستان دې يوې پيړۍ تاريخ ته که پام وکړو مونږه دوه دا پيښې لرو چې هغه ددې وخت سره ډير سمون خوري او ددې ډار هم ډير دی چې بيا هغه تيروتنه تکراريږې کومه چې امان الله خان کړې وه او يا کومه چې ډاکتر نجيب کړې وه چې دواړو ته دغه تيروتنې يوه ته په دار او بل ته په فرار بدلي شوې .امان الله خان هم هغه وخت اتبار په هغه چا وکړ چې نن ور باندې اولس مشر محترم کرزی صاحب د واک شوده را پريښې دي ، او واک هغه ته ور کول کيږې له کومو نه چې اولس ډيرې بدې او ترخې ورځې ليدلي دې .دا خبره د منلو وړ ده چې ، تجربه شوی بيا تجربه کول تيروتنه ده ، په کرزی صاحب ملت اتبار وکړ او خپلي واګي يې ورته ور وسپارلي ، خو کرزی صاحب دې داسې نه کوې لکه د امان الله خان سره چې عبدالولي وکړل . يا لکه عبدالوکيل ، دوستم او نورو د سياسې بيرو غړو چې د ډاکتر نجيب سره وکړل.دا خو راته مالومه ده که د کرزی صاحب نه خپل افغان اولس ( پښتون اولس) ملاتړ نه وکړی کله به هم ددې چوکۍ څښتن شوی نه و ، ځکه چې دا خو ټولي نړی وويله او واريده چې کرزی په پنشير کې ٣ دري رايې او په همدې نمونه د تاجکو ، ازبکو او هزاراګانو ، په هستوګنځيو کې واخيستي،دا سې به هم شوی وی که د خپل ملت ملاتړ د کرزی صاحب سره نه وای همغه عبورې اداره به يې هم د مجددې په څير له ځلورو نه دوه مياشتو ته راغلې وه ، همدا ملت دی چې د خپل سر تاج يې و ګرځولو او اوس همدا ملت د خپلو پيرزونو سزا هم ګالي.هغه وخت چې خلقيان په واک کې و د دولت ډيرې اداري هم ددې لږکيو په لاس کې وې هغه وخت دې لږکيو دومره کارونه وکړل چې ملت او دولت يې سره ډير لرې ويستل او خلقي دولت يې دومره کمزوری کړ چې بيا يې د يو رنځور په شان له ځانه مچان هم نه شو شړلی ، څه وخت چې بيا خلقيان په دې پوهيدل وخت ورنه تير و او ورخ يې اوبو وړی و. په همدې نمونه د ډاکتر نجيب د واکمنۍ دوره هم وه ، او نجيب هم هغه وخت بيا پوه شو چې هوای ډګر ته تللو اجازه هم ورته نه وه او د ژمي د مچ په څير بيا وروسته د ملګرو ملتو په دفتر کې لاسونه مروړل .کرزی صاحب خو په دې پوه دی چی هم اولس او هم نوره نړی يې د شاه پسې ولاړه ده او کرزی هم هغه اولس چې دا يې دې چوکۍ ته رسولی دی په غيږ کې ونيسې نو بيا به د امان الله خان په څير له فراره او هم به د نجيب غوندې له داره خلاصې ومومي ،که نه د امان الله خان او د نجيب غوندې اتبار په هغو وکړې په کومو چې هغوي کړی و ، نو بيا به يې برخه ليک هم د هغوې په شان شي او همدا لږه کي به يې يا د فرار او يا د دار سبب وګرځي د خپل هيواد او د خپلو خلکو په مينه شمشاد٢٠٠٦؛ ٦/ ٢٣</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115254260828722028?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152467460778483272006-07-09T10:47:00.000-07:002006-07-09T11:18:26.863-07:00<div align="right"><br />مثلهم کمثل الحمار<br />د پښتو ژباړه يې ده . چې علم يې وې عمل يې نه وې ، لکه په خره باندې چې بار کړې کتابونه<br />دې ورستو غمناکه لسيزو ډير داسې شيان زموږ له ګوتو وتروړل چې هغه مونږ ، زمونږ هيواد او ټولنې ته لويه هستې او ستره پانګه وه .<br />خو دا غمونه نا خوالې کړاونه ازل زموږ په برخه ليکلې و. همددې ازلې ليکنو د تمبولو لپاره خدای مونږ ته هم د صبر استقامت د غم زغملو د کړاونو د پورته کولو وس را کړی و.<br />غوښتل مې همدا يې سرليک کړم . چې. خدای يې چاته پيښه کړې نو ځان دې ورته ميخه کړې .( خو د عربې جملې د پښتو ژباړې دپښتو لنډۍ خوند را کړ.) چې تر څو د را پيښو ستونزو مقابله په خپلو ښکرونو وکړو . ددې ليکنې سبب هم همدا دی چې خدای راته اوس را پيښه کړې ده خاماښه يې بايد مقابله وکړم . په کڼو غوږونو خو يې نه شم اوريدی ځکه چې ما سره هم يو شلخی ټوپک شته ، وايې چې د شلخې ټوپک نه دواړه ډاريږې هم د ټوپک ډز کونکی او هم په نخښه شوی سړی،ځکه چې د شلخې ټوپک ټوپکوال په دې ډاريږې چې هسې نه چې چيرته د ډز کولو په وخت ټوپک را ونه شليږې ، او يا دا چې شلخی ټوپک دی کيدای شې چې ډز ونه کړې ، او په نخښه شوی سړی په دې ډاريږې چې شلخی ټوپک ډز نه کوې او چې يې وکړې نو بيا خو يې هر څه شلخې وې مطلب دا چې ګولۍ يې خويه نه وځې بلکه اغزې داره شې او د ځان سره يو پاو غوښه وړې او شاته ښه لوی سوری پريږدې. اويا په بدن کې پاتې کيږې ، که د ګولۍ له لاسه دستې مړ نه شوې نو بيا خو دې ډاکتران هم په ډيرو سپړلو د ژونده وباسې<br />نو زه هم په دې ډاريږم چې ما کله هم قلم په داسې نا وړه ليکنو نه دی خوځولی لکه ځينې پوهان چې پرې ليکنې کوې . ماته اوس ځکه را پيښه ده چې له يوې خوا مې د خپلې ټولې سره اړيکې دې او بله دا چې د خپل ادب سره يو ليونۍ مينه راته خدای را کړې ، او بله دا چې په دې وروستيو کې د افغان ادبې بهير د بريښنا پاڼې مشرې هم خدای د کرزې د باشاهې په څير په لاس راکړه .<br />مخکې خو مې مسوليت نه درلود يواځې ځان مې و نه چاته ور ياد وم او نه چا راته د سپينو خبرو تر نامه لاندې کنځلې کولې .خو چې اوس را پيښه ده خدای دې ور سره خير هم را پيښ کړې چې داسې ليونی هم نه شم چې بيا درملنه د ميالې صاحب د مياګانو په وهلو هم ونشې. مخکې يوې کرښې ته بيا ورکرخم چې د غمناکه لسيزو ډير څه زموږ له ګوتو تروړلې دې ، خو ورسره ورسره يې بي يو څه په لاس کې هم را کړې دې يانې د ځينو سره يې اشنا کړو ، لکه مرګ ، ژوبله ، جنګ ، سياست ، مهاجرتونه ، کړاوونه ، ادب ، او نور او نور ،په دې غميزو لسيزو کې به ډير کم داسې خلک وې چې هغو ته به ددې لسيزو په غمونو در ديدلې نه وې خاماښه به يې يا د سر زيان ليدلی دې او يا د مال ، خو ځينې خلک به ترې په امن هم وو هغه کسان چې د پيل سره يې ځانونه نورو هوسا هيوادونه ته وروسول ( هغه چې را خرپ کړل ما ترې نه ترپ کړل <br />او ځانونه ته يې داسې ژوند غوره کړ چې هو بهو د عيسی عليه سلام د پير يهودانو په څير چې بس هر څه ورته تيار وريته را رسيدل، کار نه بس د حکومت خيرات ته يې پلتۍ ووهلې او بس ښه مټينه وررسيده او ورسيږې ، خو په هيواد کې د خلکو ژوند بل رنګ وو په هيواد کې خلک د باروتو په اور سوزيدل او سوزيږې ، خلکو ته په مړه خيټه خواړه نه رسيدل، هلته د ژوند هره شيبه د مرګ د دړکو سره مخ وه او لا مخ ده .<br />همدې د ناورين لسيزو ډير بچيان يتيمان کړل، ډيرې پيغلې کونډې شوې ،ډيرې ميندې بورې شوې ډير پلرونه سينه سوې شو ، ډير اوس هم شته چې د چا پښې نشته د چا لاسونه د چا سترګې ، اوس همدې شلو ګډو يتيمانو کونډو رنډو ته هم دومره اجازه نشته؟ چې پخپلو چارواکې نيوکه وکړې؟ خپل زړه پرې تش کړې؟ د خپل زړه بړاس د ليکنې په واسطه وباسې؟يا د هيواد غليم او خواخوږی په ګوته کړې؟ ،يا د هيواد په هکله خپل وړانديز وکړې ؟ يا د يو يتيم د غږ سره خپل غږ مل کړې ؟ يا د يوې کونډې فرياد په ليکنه کې وليکې؟ يا چارواکې خپلو نيمګړتياو ته متوجه کړې؟ يا د وطن ژبې، کام ، غليم رسوا کړې؟يا د هغو شهيدانو ياودنه وکړې چې د هيواد په دښتو کې يې د ازادۍ په ګلانو خپله وينه شيدلې؟<br />يا د خپلو ځپل شوو وګړو د زړه د تسلۍ لپاره يو څو کرښې وليکې؟ که ناروا وې منع وې ، نو، ولې؟ او په څه ؟ ا کوم شاعر د خپل زړه غږ په شعر يا نثر کې حق وليکې ايا دا ممنوع دې؟ په څه دليل ؟ شاعر بايد سياسې نه وې ، شاعر بايد سياسې ليکنه ونکړې، شاعر بايد داسې شعرونه وه نه وايې چې په هغو کې د ملت غږ وې ، په هغو کې د يوې يتيمې يسيرې سره خواخوږې شوې وې، شاعر ليکوال دې په چا نيوکه نشې کولی، د مظلوم د غږ ملاتړ دې نه کوې، د ظالم لاس نيوی دې نه کوې .<br />بيا خو دې هيڅ هم نه کوې يواځې شنه خالونه ، سرې لوپټې، ګودر ، د جينکو ، د ښکلا ، د مسکا ، دمړو او مړاو سترګو، د سرو اننګيو ، د نرۍ ملا ، نازکو شونډو، او د زلفانو ستاينه دې کوې . اوبس<br />نه ، نه ، داسې نه ده ، شاعر سياستمدار دی ، شاعر دژبې د خلکو د ټولې اروا ده شاعر ريښتنی او سپيڅلی سياستمدار دی د شاعرانو ليکوالانو سياست د پښتنو په تاريخ کې په زرينو کرښو ليک دی، شاعر سياستمدار دی خو داسې سياستمدار هم نه لکه ځينې خلک چې ځان د پوهې او علم او هر شی ټيکدار ګڼې........<br />امير کروړ شاعر و ليکوال و سياستمدار و<br />ميرويس نيکه عليه رحمه شاعر و ليکوال و سياستمدار و<br />د هغه ځوی شاه حسين شاعر و ليکوال و سياستمدار و<br />احمد شاه بابا عليه رحمه شاعر وو ليکوال و سياستمدار و<br />د هغه ځوی تيمور شاه شاعر و سياستمدار وو<br />حوشحال بابا عليه رحمه شاعر و ليکوال و سياستمدارو<br />خو نه پو هيږم چې پدې اوسنې وخت کې ځينې خلک ځانته د هر څه اچازه ورکوې ، هم د سياسې ليکنو، هم د ادبې ليکنو او هم دعلمې ليکنو هم د نورو نورو ليکنو.<br />د قران شريف يو ايت مبارک دی خدای وايې ( لم تقولونه ما لا تفعلون ) ژباړه . ولې وايې تاسې هغه څه چې تاسې پخپله نکوی<br />تفسير په يو بل ايات کې ډير واضح دی ( اتاَ مرونالناس بالبر و تنسون انفسکم وانتم تتلون الکتاب ) ايا تاسې امر کوی خلکو ته په نيکی کولو او خپل ځانونه مو هير کړې دې<br />، نورو ته محدوديتونه ږدې سرحدونه ورته ټاکې او ځان ته د هر څه اجازه په لاس کې لرې ، وايې داسې کوه څه چې درته زه وايم ، هغه صحې دې کوم چې زه ليکم او درست دې چې څه زه وايم،<br />تاسې ګران لوستونکې به حيران ياست چې دا لونګ څه شف شف کوې او ساز په ښکاره ټکو شقتالو نه وايې<br />شفتالو خو ځکه نه شم وښودلی چی يارې مې ور سره ده او هغه هم په شفتالو<br />په مينه . لونګ . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115246746077848327?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152281334760807232006-07-07T07:06:00.000-07:002006-07-07T07:08:54.770-07:00<div align="right"><br />د زړګې په اوږو وړمه بار غمونه<br />د ميوه ميوه د ښکلې يار غمونه<br />چې دا ستا د بيلتون غم را باندې نه وای<br />نور را بار دې واې امبار امبار غمونه<br />د غمونو کړا و نو نذ ر ا نه شو<br />راوريږې دا په مونږ تکرار غمونه<br />خوشحالۍ ټولې ويدې دې چيرته لري<br />چې بيدار دي دلته ټول بيدار غمونه<br />راشه راشه خوشحالۍ به سره يو کړو<br />نور به ځوړند کړو دا ټول په دار غمونه<br />لکه روس او امريکا په مونږه وکړې<br />داسې وشه هم په دوي بمبار غمونه<br />ستا د سترګو تيغ بندې مې پيدا نکړه<br />دې چړې په زړه جوړی پرهار غمونه<br />سپيلنی شم ستا ګلاب ګلاب ښکلا ته<br />راته جوړ دې ستا له دې رخسار غمونه<br />د رباب په څير مې ونيسه په غيږ کې<br />نغمه ګر شه غږوه تار تار غمونه<br />خدايه څه بې مينې وخت دی سره غرمه شوه<br />شو ( لونګ ) هم يې ځونډی هم هار غمونه<br />٢٠٠٥ / ٧ / ٤ زيوريخ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115228133476080723?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152141600509452752006-07-05T16:16:00.000-07:002006-07-05T16:25:54.626-07:00<div align="right">چپ شه چپ شه چپ شه<br />د څو شيبو دپاره<br />ای غمازه ای رقيبه<br />د څه اوريدو دپاره<br />کوټه په بخت او نصيبه<br />چپ شه چپ شه چپ شه<br />چه مې جانان کوي خبرې<br />د زړه درمان کوي خبرې<br />ډير مهربان کوي خبرې<br />دغه خوږ غږ يې واورم<br />لکه د پښتو دټپې پشان<br />دزړه په غوږ ې واورم<br />لکه ا ذان دی د مکې په شان<br />چپ شه چپ شه چپ شه<br />د څو شيبو د پاره<br />ای غمازه ای رقيبه<br />ماته د خپله ځانه ګران دی<br />زما جانان دی زه په ده اباده يمه<br /><br />٢٠٠٤ /١٢/ ٤ زيوريخ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115214160050945275?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152141059293185262006-07-05T16:09:00.000-07:002006-07-05T16:10:59.300-07:00<div align="right"><br />مينه<br />د خدای د نعمتونو د ايمان په څير يو بې انډوله نعمت دی. خدای په خپلو وګړو رنګارنګ نعمتونه پيرزو کړې دې خو مينه هغه خوږ نعمت دی چې داروا تسل د اروا پالنه او درملنه کوې<br />څرګنده ده چې د نړۍ د هر توک ، هر مذهب پالونکي، هر کلتور لرونکې او د هرې ژبې ويونکي د مينې د نوم دمينې کولو سره اشنا او مينه پيژنې<br />دنړۍ نور وګړي د نورو ژبو ويونکي به مينه په يو بل نوم ياد وې خو مونږ يې مينه بولو. د مينې نوم خوږ ، د مينې کول خواږه ، د مينې ليکل خواږه ، د مينې لوستل خواږه ، د مينې زده کول خواږه، د مينې بې له جفا څخه يې نور هر څه خواږه دې<br />څرګنده ده چې چښتن ( ج ) په خپلې سيپڅلې مينه انسان جوړ کړ او دا نړۍ يې په انسانانو ښکلې او رنګينه کړه ، په نړۍ کې يې انسان خپل خليفه وټاکه او مينه يې هم ورسره جوخته راواستوله .<br />انسان ته يې په سينه کې زړه ، په مخ کې ښکلا ، او نور ورته کيښود.<br />څرنګه چې د مينې ځای، د مينې کور ، د مينې ټاټوبی ،او يا د مينې پالونکی زړه دی دا خو ښکاره ده چې د بدن واکمن هم زړه دی څرنکه چې د زړه واکدارې په بدن ده همداسې د مينې واکدارې هم په ټول بدن خوره شې ، يا لکه څنګه چې بدن د زړه غلام او تابعدار دی همداسې د مينې هم منونکی او غلام شې .<br />ځما په آند داسې څوک به نه وي چې د هغه په زړه کې به مينه نه وي او يا به يې مينه کړې نه وې او په ځانکړي توکه شاعران ، که د کوم شاعر څخه وپوښتې مين خو به خاماښا وي خو د مينتوب شمار به يې هم له لسو اوښتی وې ( بې له عبدالبارې جهانې څخه ، جهانې صاحب د بې بې سې رادو سره په مرکه کې د يو چا په ځواب کې وويل چې زه ځانګړی شا عر يم چې مين شوی نه يم ، خو جهانې صاحب په خپل هيواد ، وګړو ، او پخپله مور د مورينې په مينه ( په حقيقې مينه ) خاماښا مين دی.<br />اروپايان او د اروپايانو په پل تلونکي مينه دخواهشاتو خوزښت ، پيل يې د خواهشاتو او پای يې هم د خواهشاتو پوره کول بولي.<br />خو داسې نه ده .<br />مينه په څو ډوله ويشلای شو<br />لومړۍ حقيقې مينه!<br />حقيقې مينه ، دخدای ،د خدای د رسول ،د خپلې مور ، پلار، وطن ، وګړو ، ژبې سره مينه کول دې<br />او دا هغه ستره او سپيڅلې مينه ده که څوک په ريښتينې مانا په حقيقې مينه مين وې خپله اروا سر، بچيان ، مال ، د خپلې مينې د ګټلو لپاره نذرانه کوې تر څو خپله خوښه خوشحاله کړې او د مينې ځان ګټونکی وښای .<br />د حضرت ابراهيم ( ع ) کيسه خو راته ښه څرګنده ده چې د خداې مينې لپاره يې خپله ښځه ( بې بې سارا ) او خپل وړوکی خوږ بچی حضرت اسماعيل ( ع) د خپلې مينې د وينا د پلې کولو په خاطر يې په وچو او بې اوبو غونډيو کې پريښودل .<br />دا هغه لوړه او هسکه مينه ده چې حضرت ابراهيم د خدای دمينې نه بل يو څه هم معتبر نه وو . او يا د بې بې سارا سوچه او سپيڅلې خداې مينه چې د څښتن ( ج) حکم ته يې په ورين تندي غاړه کيښوده د هسک څښتن (ج) دخوښۍ لپاره وچ او له خلکو تش ډاګ يواځې د ايمانې مينې په وياړ ومانه.<br />د ايمانې مينې تر څنګ د خپل خوږ او ګران بچې حضرت اسماعيل (ع) مينه وه چې د خپل ځوی تندې هم ﻻلهانده کړې وه لکه د يوې غرچنې په څير په ډيره منډه منډه د هرې غونډۍ سر ته خيژې او د اوبو څار کوې . په خپل يواځيتوب پخپل ځان نا خبره وه خو د خپل خوږ بچې تندې دومره په مخه کړې وه چې خپل ځان ورته هيڅ نه و ياد .<br />د بې بې سارا او د اسماعيل ( ع ) تر منځه هغه سوچه او خوږه مينه چې انسان يې خواهش نه شې بللی .<br />که د يوې مور څخه پوښنه وکړو چې ته د خپلو بچيانو سره څومره مينه لرې؟ کيدای شې هغه يې په ټکو کې ونه شې رانغاړلی ، بې کچه به ورته ووايې ، وايې به چې بې کچه مينه د خپلو بچيانو سره لرم.<br />په همدې نمونه بچيان هم بايد د مور او پلار سره مينه ولرې<br />د مور او پلار سره د مينې کولو خدای ( ج ) ﻻرښونه کوې او وايې چې ،، د مور او پلار سره نيکي وکړی ، مور او پلار خوښ وساتی خوښې ورکړی خوشحاله يې وساتی ، بله لارښونه کوې وايې چې ، هغوې ( مور او پلار ) ته اف هم مه کوی ! کيدای شې په دې اف کولو هغوي ( مور پلار ) خفه شې اوو يا پرې ودرديږې . خدای ( ج ) بله ﻻر ښونه کوې چې ، مور او پلار مه رټۍ ستوغې سپورې ورته مه وايې ، د ځان ځنې يې مه بيله وی، دا په دې مانا چې مور او پلار کومه تمه له تاسې څخه لرې بايد هغه پوره کړی ،د خپل مور او پلار په پالنه خدمت کې هر وخت په ورين تندي په ډيره خوښۍ سره ووسی او هغوي ته مينه ورکړی .<br />خدای ( ج) بله ﻻرښونه کوي، ددوي ( مور پلار ) سره په ډيرې نرمۍ په ډير ادب په ډير احترام په ډيرې مينې سره خبرې وکړی .<br />حضرت محمد ( ص ) وايې جنت د مور پلار د پلونو ﻻندې دی ، دا په دې مانا چې د مور پلار سره مينه د مور پلار خدمت د مور پلار خوشحالې يانې د مور پلار سره په مينه کې جنت دی.<br />ځکه چې همدوي ( مور پلار ) د خپل بچي پالنه روزنه کړې په ځان يې ډيرې تودې سړې د خپل بچې د ښيګړې په خاطر په ځان منلې ، د ژوند په ډيرو سختو ستونزو کې يې په ځان کړاونه منلې ځان يې سختيو ته ورکړی خو په خپل بچې يې خوشالې ارامې او روعتيا لورولې .<br />هيواد هم د مور په څير دی د هيواد سره مينه هم د مور او پلار په څير مينه غواړې.<br />پخپله پراخه غيږ کې يې را لوی کړې ، په خپله ارامه ځانګو کې يې ځنګولې ، پاکه شنه هوا يې را بښلې ، سوچه ستره سپينې د مور د شودو په څير اوبه يې راکړې او خپل بچيان يې پرې خړوب کړې دې، پخپله پراخه سينه يې خوږې ميوې ، ښايسته پاسته خوندور خوراکونه يې د خپلو وګړو لپاره رازرغون کړې او په خپلو بچيانو يې پيرزو کړې دې .<br />وايې چې حضرت محمد ( ص ) هغه وخت چې د مکې څخه مدينې ته هجرت کولو له مبارکو سترګو ځنې يې ډيرې بې واره اوښکې وريدلې د خپل ټاټوبې د بيلتون تاو يې په خپلو اوښکو سړولو ، هغه نيکې او خوشحالې په خپل هيواد پيرزو وه کومه کومه يې چې يې د ټولې ڼړۍ لپاره راوړې وه تر هغه يې ارمان په سينه کې ويښ ناست و تر څو يې خپل ټاټوبی د هسک (ج) په سالمو حکمونو په خپلو معجزانه خيالونو د اسلامې لمر په وړانګو يې روښان کړپه ځان يې ډيرې تنګسې ستونزې وزغملې خو خپله هيوادې مور يې له پوچو رواجونو له خوسا عقيدې او له ناولو خيالونه څخه وژغورله.<br />د هيواد مينه هم د مور د مينې څخه کمه نه ده لکه څنګه چې يوې مور د خپلو بچيانو پورې خپل ارمانونه تړلې وې د هيواد ارمانونه هم د خپلو وګړو پورې وې ، د هيواد ودانول ،په خپل هيواد خوښې پيرزو کول، غليمانو ځنې ژغورل لکه افغانانو چې د هيواد د ازاد ساتلو لپاره هر وخت خپل سرونه نذرانه کړې او نذرانه کوې يې .<br />د هيواد د پاکې مينې ولولې خو د هر وګړې په زړه او رګونو کې لکه د وينو په څير بهيږې ، د هيواد بادونه ، غرونه ، بڼونه ، اورشوګانې سيندونه يې له ياده نه وځې ، حضرت احمدشاه بابا چې هرکله د هندوستتان څخه چې خپل ټاټوبې ته راګرځيدلی د خپل ګران هيواد خوږې مينې را ستون کړی ، لکه پخپله يې چې ويلې دې<br />د ډهلې تخت هيرومه چې راياد شې<br />ځما د ښکلې پوښتونخوا د غرو سرونه<br />( حضرت احمدشاه بابا )<br />ټولنيزه مينه !<br />د نړۍ نور ډير مهربان ﻻرښود حضرت محمد ( ص ) وايې مينه د خدای لپاره او کينه ( بغض ) هم د خدای لپاره وکړی ( هغه کسان چې هغوي د خدای سره او د خدای د رسول سره مينه لرې هغوي سره يواځې په دې خاطر مينه وکړی چې دا بنده د خدای ( ج) يو نيک او ښه بنده دی د خدای (ج) د حکمونو پابند او د پيغمبر ( ص) د ﻻرو عملې کونکی دی په خلکو کې د خدای ( ج) مينه شيندې او خدايې مينه په نورو ټولو شيانو هسکه او لومړۍ بولې .<br />کينه ( بغض ) هم د خدای ( ج ) د خدای لپاره ( کوم کس د خدای ( ج ) د حکمونو څخه سرغړونه کوې د خدای (ج) او د خدای (ج) د رسول (ص) دښمن و ي د هغه کس سره کينه او بغض يواځې د خدای (ج) د خوښۍ لپاره وکړی او ددې کس سره د خدای( ج) د خوشحالولو په خاطر مينه نه کول دې<br />د خپلو وګړو سره مينه ! هم د پاکو او سپيڅلو مينو په ډله کې راځې ځکه چې دا مينه هم بې غرضه مينه ده او په دې مينه هم ډير مينان شته غنې خان د خپلو وګړو په مينه وايې<br />په والله چې د جنته شم راستون<br />که کنځل په کې وا نه اورم د پښتون<br />( غنې خان )<br />غنې خان بې له کومې ځانګړې ګټې په خپلو وګړو مين دی د پښتون د توک هر څه ورباندې ښه لږيږي اګر که د پښتون د خولې کنځلې هم دې .<br />د ژبې سره مينه ! ژبه د مهربانې مور هغه خوږه ، درنه ، قدرمنه ډالۍ ده چې بله کومه ډالۍ يې سيالې نه شې کوﻻی . که څوک د خپلې مور سره د مورولۍ مينه لرې نو خاماښا به د خپلې ګرانې مور د سترګو له خاطره هغې ژبې سره هم مينه لرې کومه چې ورته مور مخکې له اذانه په ډيره مينه للو للو ويلې دی پير محمد ( کاروان ) د خپلې ژبې په مينه خدای ( ج) ته وايې<br />خدايه که پښتو راسره ووايې<br />ځار دې له منکر او له نيکره يم<br />( پير محمد کاروان )<br />د ښايستونو مينه!<br />د انسانيت ستر ﻻرښود ( ص) داسې کومه خبره نه پريښې چې د هغې په هکله به يې مونږ ته څرکندونې نه وې کړې له بيت الله ( کعبې ) را نيولې تر بيت لخلا پورې<br />هغه ( ص ) وايې خدای ( ج) ښايسته دی او ښايسته خوښوې.<br />که په صوفيانه ليد ښکلو ته وکتل شې کيدای شې په عبادت کې هم شمار شې هغه داسې که يو ښکلې مخ ته ګورو او د پيغمبر (ص) پورتنیۍ وينا مو په مغز کې وګرځو او داسې ووايو چې د ا ښکلې مخ خدای ( ج) جوړ کړۍ ددې مخ جوړونکی به څومره ښکلی وې خاما ښا ډير ښکلی دی<br />ښايست هر څوک خوښوې داسې څوک به نه وې چې د ښايست ځنې کرکه ولرې دا نړی ښايسته په ښکلو ده په صوفيانه نظر ښکلو ته ليدل رحمان بابا هم ګناه نه بولې<br />رحمان بابا وايې<br />چې په زړه کې دې څه عيب نه وې * رحمانه *<br />ښکلې مخ ته په کتو کې ګناه نشته<br />خټک بابا ( خوشحال بابا ) وايې<br />ولې راته وايې چې په ښکلو نظر مه کوه<br />سترګې چې پيدا دې خو ديدار لره کنه<br />پير محمد کاروان يې په بل صوفيانه انداز وايی<br />د * کاروان * غزل به خوږ لکه بوسه وې<br />چې د يار له سپينې خولې را واخلې راز<br /><br />٢٠٠٥/ ١٠ /٢٥ زيوريخ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115214105929318526?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152140587268190032006-07-05T15:56:00.000-07:002006-07-05T16:03:07.276-07:00<div align="right">ګل ته چه وګورم جانان را ياد شي<br />په پاڼه پاڼه يې لبان را ياد شي<br />لکه د ويني مې په زړه کې ګرځې<br />ياره هر ناز دې په ايمان را ياد شي<br />هر چيري نوم چې د چنار وا و رمه<br />د چنارو شاعر کاروان (١) را ياد شي<br />د چا له خولي چې کربلا ياده شي<br />ماته په خيال افغانستان را ياد شي<br />زړګی مې منډه واخلي هلته ورشې<br />راته طالب چې د قران را ياد شي<br />يخني مې زړه ونيسي و ر ږ د يږي<br />چې د هجرت د شپو باران را ياد شي<br />ا رو ا مې مسته شي اتڼ وا چوي<br />چې د جهاد ښکلی دوران را ياد شي<br />د سترکو ډنډ مې زلزلي څپي کا<br />ښايسته ځوانان لکه ګلان را ياد شي<br />د يو يتيم په څير ژړا خپله کړم<br />مست د حجرو انډيوا ﻻن را ياد شي<br />( ١) پير محمد کار وان ،چنار خبري کوي<br />٢٠٠٥ / ١/ ٢٦زيوريخ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115214058726819003?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152139773058383642006-07-05T15:47:00.000-07:002006-07-05T15:52:47.923-07:00<div align="right"><br />چا څه ښه ريښتيا ويلې دې چې دا نړۍ په ښو خلکو ودانه ده.<br />څرګنده ده چې په دې نړۍ کې د هر چا خپل خپل اولسونه دې او هر اولس به کيدای شې ښه ښه خلک ولرې چې د همدغو ښو خلکو له برکته به د هغوی اولسونه ودان او نيکمرغه وي او همدغه ښه خلک خپل اولس د نيکمرغۍ لور ته بياي همدغو ښو خلکو خپل ټول وخت خپل اولس ته په ډيره مينه وربخلی وي . دومره مينه به د خپل اولس سره کوي چې د اولس دهر وګړي زړه به يې ګټلی وي .دهمدغه ښه انسان مينه بيا د خپل کور د سرحدونو څخه اوړې او په ټول اولس خوره شې .<br />د اولس هر وګړی دغه انسان ته خپل بچی ښکارې او د خپل بچي په څير د خپل اولس د وګړو سره هم مينه کوي. او د اولس وګړي يې هم د درناوي له رتبو ورته يا بابا يا نيکه او يا مور او نيا ياد وې .<br />داولس وګړي دې انسان ته ولې دومره درنای ورکوي ؟<br />ځکه چې په نوموړې کې هغه سپيلڅلتيا وي شته وې او لرې يې چې د خپلو ټولو ځانګړو ګتو څخه يې د اولس ګټې او نيکمرغې يې په ډيره خوښۍ په سترګو کې نيولې وې<br />تر دې چې ځان يې د مرګ د دړکو سره داولس په خيرښيګړو کې مخ کړی وي خو دی ددې ټولو څخه بې پروا وې او خپله هغه مسته او ليونۍ مينه چې دی يې د خپل اولس سره لرې او کوي يې خپله ټوله شتمنې بولې ځان په دې مينه کې هيڅ ستومان نه مومې د ژوند په ټولو ستونزو کې د برې په لور روان وي<br />ولې؟<br />څکه چې نوموړی په خپله پيل شوي مينه کې ډير ريښتينی او دغه پيله شوي مينه يې بې له کومې ځانګړې ګټې لپاره پيل کړې وې<br />او ددغې ريښتينې او سوچه مينې اغيز د نوموړې په مخ ،خبرو او ورځنې کړووړو کې هم اغيزمن وې<br />که څوک ورسره څو شيبې کينې يا يې واورې خاماښا پرې اغيز کوي<br />دا نسان کوم کوټګر نه وي يو مين وي دخپل اولس مجنون وې په خوله کې يې هغه پاک او ريښتينې ټکي وې چې د خپل اولس زړونه پرې ګټې<br />زه د رياست جمهوري يا د پارلمانې ټاکنو کوم لپاره کوم ټاکل شوی نه وښايم چې د خپلو ټول ټاکنو لپاره خپلې هلې ځلې کوې او خپل اولس ته رنګارنګ دوکې ورکوې يا پيسې ورته مخې ته کوې په درواغو ژمنو يا د پيسو په زور د خلکو رايې واخلې ،کوم قٌوماندان هم نه يادوم چې د ټوپک په زور يې په خلکو ځان منلی وې کوم سياستمدار هم نه يادوم چې اولس ته يوه وايې او کوې بله ، دکومې غټې چوکۍ څختن هم نه وښايم، يو ملنګ دی، په ښکاره ملنګ دی دخپل کام د خپل اولس ملنګې کوې دده له ملنګۍ دې بادشاهيانې ځار شې ، که يې واورې يا يې ولولې په پټه بادشاه دی. تاسې لوستونکي به هم حيران ياست څې دا پاک اروا انسان به څوک وي؟<br />او دا لونګ پر چا مين شوی چې د خپلې مينې په ستاينه نه مړيږې ؟ يا د چا موريد شوی چې د خپل پير په ستايلو يې قلم هم د ځان سره مل کړی دی؟<br />يارانو ! ريښتيا ده چې ځما د زړګې په کور کې ناست دغه انسانې پريښته ددې څخه د ډيروډيرو ستايلو وړ دی زه يې په دې قلم د هغوي د لويې صفت نه شم ليکلی ځکه چې د هغوی شان د مانا له مخې ډير هسک دی<br />دغه لويوالی هسکوالی هغوې ته خپلې پاکې او سوچه مينې ورکړی کومه مينه چې دی يې د خپل اولس او کام سره لرې<br />ما خو د ډير لرې واټن څخه واوريد مخامخ مې نه دی ليدلی د لږو شيبو لپاره مو سره د زړه خواله وکړه ، خو هغه سره ددومره لرېوالې ځما د زړګې د کور دروازې يې بې له کومه ځنډه بيرته کړې چې اوس مې د زړه په هره خونه کې ناست دی<br />ځان او اولس بختور بولم چې داسې ريښتينې خلک په ټولنه کې لرو ، د پښتون کام دبې سر پرستۍ ډار مې د استاذ ( حبيبالله رفيع ) صاحب په اوريلو لرې شو<br />دخدای شکر کوم چې د استاذ ( حبيبالله رفيع ) په څير خلک يې ځمونږ اولس ته پيرزو کړې دې<br />د هسک څښتن څخه غواړم د استاذ ( حبيبالله رفيع ) د ژوند سيوری دې ځمونږ د سرونو څخه نه بيايې . آمين.<br />لونګ<br />٢٠٠٥/ ٨ / ١٩زيوريخ ترېېملې سويس</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115213977305838364?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152139515144748962006-07-05T15:44:00.000-07:002006-07-05T15:45:15.153-07:00<div align="right"><br />د زړه خبرې<br />له سترګو او ښکې مې په منډو راغلې<br />د زړه خبرې مې په شونډو راغلې<br />خدايه د کومې سرکښۍ په سزا<br />مرګ ته لښکرې مې په ونډو راغلې<br />څه رانه هير نه يې په ياد کې مې يې<br />څنګه مې بيا د زړه په څنډو راغلې<br />لکه چې ځمونږ اولس کې بيا اختر شو<br />ژړا سورې د بورو کونډو راغلې<br />دا د کعبې په څير ټولنه کې مې<br />ډلګۍ د لوڅو د بربنډو راغلې<br />ځما شهيد ارمان بيا مرګ ته بيايې<br />سجدې د مکر يې په ټنډو راغلې<br />خدای دې پردې ويرونه ستا په کور کړې<br />چې مې ژړا ته په ملنډو راغلې<br />تاته مې ستا برخه ساتلې ( لونګ )<br />په سوو وچو ونو شنډو راغلې<br />٢٠٠٥ / ١٠ / ١١ زيوريخ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115213951514474896?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152138926229484832006-07-05T15:33:00.000-07:002006-07-05T15:35:26.240-07:00<div align="right">تړون<br />زما او ستا هغه د مينې تړون<br />هغه د دوو مينو زړونو تړون<br />هغه زما او ستا د راز خبرې<br />چې هغه ته او زه وو پرې اګاه<br />هغه د ددو مينو سترګو تړون<br />چې د يو بل وې ليدو ته ليوال<br />هغه بې واکه چې د يو بل پسې<br />ليدل به مو ليدل </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115213892622948483?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152138237311373432006-07-05T15:22:00.000-07:002006-07-09T13:35:47.486-07:00<div align="right"><br />د هنر ملاله<br />لرغونې قندهار د ټولو پښتنو وياړ په هر وخت په هره برخه په خپله وياړمنه زانګو خپلو وګړو ته وياړمن روزلې دې له امپراتورۍ نه تر سلطنته له رياسته تر آمارته، د پښتونولۍ د علم د ليکوالی، دشاعرۍ په هره برخه کې يې خپلو وګړو ته ډير نوميالي پوهان په هر هنر کې رسيدلې انسانان پيرزو کړيدې ټول پښتانه هم پرې وياړې.<br />څرنګه چې زه هم د ګران هيواد د خوږې غيږې لرې يم په تاند وخت کې راته هغه کتابونه او نوري ليکنې نه را رسيږې خو بيا هم که ډير کالونه وروسته راته را ورسيږې ماته نوی وې.<br />په دې ورستيو وختونو کې راته هيواد د ځانګړې سبک ناول ليکونکې قدرمن استاد سعدالدين ( شپون ) دوه ناولونه ( شين ټا غی ) او ( د سمڅې ياران ) ځما د ښه بخته را رسيدلې وو دواړه ناولونه ډير د زړه پورې ډير خوندور ډير څه مې ترې زده کړل له لومړې کرښې څخه نيولي تر پای مې په غور ولوستل د ډاکتر کمال حکايت ډير ښکلی او ډير د زړه پورې و .<br />خو د هيواد د خوږ غږې او ښايسته سندرغاړې محترمې نغمې په هکله د ډاکتر کمال نظر مې خوښ نه شو.<br />مونږ خلک يو متل لرو وايو چې د خپل کور جينۍ ګړنګنه وې دا خبره د ډيرې اندازې ريښتيا ده او مونږ په عمل کې دا ګورو او کوو يې او هم يې نه خوښه و . مونږ خلکو ته خپله ژبه خپل خلک خپل شيان ارزښتناک نه وي د نورو اغيز را باندې وي. ماته ولې په دغو کرښو چې د نغمې ستاينه په کې نه وه شوي نيوکه پيدا شوه؟<br />يوه ټوکه ! ځما يوناسکه ماما دی چندان د ډاکتر کمال د استاذ ډاکتر ( روغ ) په څير خپل ماما هم راته روغ نه ښکارې د مخکنې جهاد په وختونو کې مې ماما د حزب اسلامې ( حکمتيار ) د ډلې يو قوماندان هم و. له افغانستان نه نيولې تر ازربايجان پورې جنګيدلی و . خو ماما مې يو عادت درلود چې ليونيان يې ډير خوښ و. يو ليونی يې د ځان سره هر خت ګرزولو چې ددې ليونې سره خدای نوم هم ډير ښه جوړ کړی و ليونی خلکو ګړنګ نوماو . يوه ورځ په حجره کې ( ديره )( د ميلمنو ځای ) کې ناست و نورو مجاهيدينو په ليونې ( ګړنګ ) باندې ټوکې سورې کړې وي د ټوکو په وخت کې ليونې ( ګړنګ ) يو مجاهد ته وويل: چې ستا د ډاکتر نجيب څه څه وکړم ! مجاهد ورته په ځواب کې وويل چې ستا د بې نظيرې داسې داسې وکړم ! ليونې ډير په غونج تندي وويل چې ګوره زنانه و ته خو مه وځه .<br />زه هم د ليونې ګړنګ په څير په تريو تندي وايم چې زنانه و پورې خو مه لګيږه کنه ډاکتر کماله ( ډانګه ) هاها هاها<br />خاماښا دا خبره په کلکه وايم چې مونږ خلک بايد خپلو هنر مندانو، ليکوالانو ،د فن د نورو اړخونو خاوندانو ته پيرزونې ، ولولې، مينې ورکړو<br />نور يې و هڅو تر څو هغوي په هغه ډګر کې چې هغوي په کې دې نور وړاندې ﻻړ شي .<br />که همدا ( نغمه ) د کوم بل کام نغمه وی خاماښه به ډيره ستايله کيدله او ډيره لورينه به پرې وی نور هنرې نومونه هنرې مډالونه به يې ورکړې وی.<br />خو ! موږ په ځای ددې چې نوموړې وستايو بد يې په ناروا وايو .<br />د پاکستان د اردو ژبې يوه سند رغاړې وه ځما په آند هغه اوس مړه شوي ده په هغه وخت کې چې هغه ژوندۍ وه د پاکستان په تلويزون يوه شپه ځانګړې د هغې سندرو ته ځانته شويوه . څه وخت چې د هغې د سندرو وخت راورسيد يو وياند په ډير عزت په ډيره مينه د هغې نوم او بيا د هغې هغه نور هنرې نومونه چې د پاکستان حکومت او د پاکستان خلکو ورکړېو و اخيستل .<br />څرنګه چې زه هم د هغې سندرغاړې د نوم او غږ سره نا اشنا وم د وياند هغو ستاينو چې نوموړې ته يې کول نور يې هم پر ځمکه کلک کړم<br />ما ويل دا چې دومره لقبونه لرې او بيا داسې لقب ( ملکه ترنم ) دا خو به خاماښا يو داودې غږ لرې<br />وياند په ورستيو خبرو کې ويل چې نور مو انتظار ته نه سپارم دا تاسو او دا مو ( ملکه ترنم )( فخرې پاکستان )( نور جهان )<br />خو کله چې هغه د تلويزون په مخ را ښکاره شوه خدای شته چې په هغه وخت پسې خفه شوم کوم چې مې ددې غږ اوريدلو ته تير کړی وو ځکه چې نه يې غږ د اوريدلو و او نه څهره د ليدلو وه<br />څرنګه چې هغه د پاکستان وه خپلو خلکو او خپل حکومت پرې دومره لورينه درلوده<br />د خراب غږ او خوږ غږ توپير ګران نه دی خو د ذوق پورې هم تړاو لرې<br />ځما په اند نغمه د پښتو د هنر يو ډير ځلانده ستوری دی اوډير ښکلی او زړه راښکونکی غږ لرې دومره راښکونکی چې د سړي اروا په ګډا کوي<br />بيا په ځانګړی توګه دا سندره يې چې<br />لکه کوتره والوتمه ،،،، تا وليدم که نه ،،، وخت مازيګر و . نغمه د هنر ملالۍ ده د پښتو د سندرو برخه پرې ډيره نغمه ګره ودانه ده دپښتون قام، د پښتو ژبه، د پښتنو هنر او د پښتو د هنر ملالۍ( نغمه ) دې ژوندۍ وې.<br />په ډيره مينه<br />لونګ<br />٢٠٠٥/ ٨/ ٢٠ زيوريخ پلافرېيون سويس</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115213823731137343?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1152136669414788692006-07-05T14:53:00.000-07:002006-07-05T14:57:49.423-07:00<div align="right"><br /><br />نن مې بيا<br />شپه خپله غيږ کې نه اخلې<br />اغزن مې بيا شو نازنين خوبونه<br />بيا راته ستوري سترګکونه وهې<br />راکوې بيا يو څو د درد شعرنه<br />په زړه مې بيا د يار غمونه ناڅې<br />را باندې اورې ربابې سورونه<br />زړګی يې ځما په قواله اخيستی<br />په کې کرې وير او ماتم غمونه<br />اروا مې پاتې په ميراث کې ورته<br />ورکې شيندې بياد لنډيو تخمونه<br />را ځنې بيا<br />د څو سرونو نذرانې غواړې<br />دغه غازې غازې سرلوړې غرونه<br />د ازادۍ ناوې سرتوره بيايې<br />نشته ځلمې نشته ميرويس مړونه<br />ساقې د ميوو پر ځای زهر راکړه<br />نشته نور ژوند او نه يې شته خوندونه<br />١٢ /١٠ / ٢٠٠٥ زيورخ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115213666941478869?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30520303.post-1151757741120789772006-07-01T05:41:00.000-07:002006-07-05T15:10:40.066-07:00<div align="right"><br />د مرګې سيلۍ<br />دلته منی دی ګلونه رژيدلې<br />وه سيلۍ د مرګ سرونه رژيدلې<br />په کوم ټپ به يې پټۍ کيږدې طبيبه<br />له بدن يې اندامونه رژيدلې<br />ددې وخت ځوی د سقاو و راستون شوی<br />ټول علمونه قلمونه رژيدلې<br />رڼو اوښکو اميل وړې په هسکه غاړه<br />دې له پيغلو اميلونه رژيدلې<br />دلته هر ارمان غوټۍ په عمر مړ شو<br />يو ګل نه شو ارمانونه رژيدلې<br />چې د مينې اياتونو ځنې ډک و<br />دې ډګر کې هغه زړونه رژيدلې<br />ډير غمونه مې د زړه جيب کې ﻻ شته دي<br />ﻻ مې نه دې ټول غمونه رژيدلې<br />چې خپل يار ته به يې بالخت ترې جوړولو<br />ها څنګل ها مړوندونه رژيدلې<br />د مرګي سيلۍ ده دلته لګيدلې<br />د ( لونګ ) دې هم شعرونه رژيدلې<br />٢٠٠٥ / ١٠/ ٨ زيوريخ ، سويس</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/30520303-115175774112078977?l=m-lawang.blogspot.com' alt='' /></div>مختار لونګhttp://www.blogger.com/profile/10307434905037233997noreply@blogger.com0